Μακρυνίτσα...ξανά και ξανά

Το Σάββατο που μας πέρασε, ξημέρωσε με μια ευχάριστη έκπληξη∙ο ήλιος δέσποζε στον ουρανό, ελάχιστα τα σύννεφα, αρκετό όμως το κρύο. Δε θα μπορούσαμε παρά να εκμεταλλευτούμε την ωραία και πεντακάθαρη ημέρα. Συνοπτικές οι διαδικασίες, πάμε Πήλιο και συγκεκριμένα στη Μακρυνίτσα, «το μπαλκόνι του Πηλίου»...

...έναν αγαπημένο προορισμό μόλις 17 χλμ από το Βόλο.

Βρίσκεται ανάμεσα στο Μέγα Ρέμα και στο βουνό Σαρακηνός και αυτός είναι ο λόγος που είναι αναπτυγμένη αμφιθεατρικά. Οι δρόμοι της είναι τα...καλοδιατηρημένα καλντερίμια –γι αυτό αποφύγεται τα τακούνια- στενά και με σκαλοπάτια. Έχει χαρακτηριστεί ως «παραδοσιακός οικισμός απολύτου προστασίας» και ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική της φυσιογνωμία, τη εξαιρετική θέα προς τον Παγασητικό και τα αρχοντικά-ξενώνες∙φυσικά και για τις ταβέρνες της.

Η μικρή πλατεία πριν την είσοδο του οικισμού είναι μποτιλιαρισμένη τα σαββατοκύριακα –το μέγα πρόβλημα των χώρων στάθμευσης- γι αυτό φροντίστε να αφήσετε το αυτοκίνητό σας έστω κάπου πιο μακριά.

Ακολουθώντας το κεντρικό καλντερίμι συναντάμε το δρόμο με τα τουριστικά και μπροστά μπροστά τα πηλιορείτικα βότανα που θεραπεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν (μετά συγχωρήσεως).

Στην κεντρική πλατεία, το «Παζάρι», -μια @φίλη με διόρθωσε λέγοντάς μου πως ονομάζεται πλατεία Ειρήνης και δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω- θα δείτε μία μαρμάρινη κρήνη του 1809 που ονομάζεται Λιοντάρια ή Αθάνατο νερό και δίπλα της την εκκλησία του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου (1792).

Στην μία γωνία της πλατείας (ΝΔ) λειτουργεί ένα καφενείο-μεζεδάδικο-εστιατόριο με εκπληκτική θέα στο Βόλο και τον Παγασητικό. Στο εσωτερικό του υπάρχει τοιχογραφία που έφτιαξε ο Θεόφιλος.

Τα πλατάνια σας προσφέρουν την πολύτιμη σκιά τους τα καλοκαίρια ενώ γύρω τους ολυάριθμα τραπεζάκια και καρέκλες σας περιμένουν να καθίσετε.

Ο πλάτανος στην είσοδο της μικρής εκκλησίας εντυπωσιάζει με την τεράστιά του ...κουφάλα.

Από την πλατεία ξεκινάνε καλντερίμια που οδηγούν, άλλα προς ταβέρνες και άλλα προς συνοικίες του οικισμού . Αξίζει τον κόπο να τα ακολουθήσετε γιατί, τη Μακρυνίτσα όπως άλλωστε και όλα τα χωριά του Πηλίου, για να τα γνωρίσει κανείς πρέπει να τα περπατήσει.

Εμείς ...ορμήξαμε κυριολεκτικά σε μία ταβέρνα -καθότι το μεσημέρι είχε φτάσει-, απολαύσαμε κρεατόσουπα, λουκάνικο, και ζυγούρι λεμονάτο, ήπιαμε κρασάκι και στη συνέχεια απολαύσαμε καφέ ελληνικό συνοδευόμενο με γαλακτομπούρεκο, ραβανί με ινδοκάρυδο και μπακλαβά, όλα σιροπιαστά, στο μπαλκόνι του καφενείου της πλατείας.

Η ταβέρνα στο βάθος και η θέα από κει

Μοναδική ..παραφωνία,το περίπτερο που έχει στηθεί στο μέσο της πλατείας, με την πλαστική τέντα, τα ψυγεία και τα σταντ. Σκέτο καρακιτσαριό. Η ...αστυνομία περιβάλλοντος και η κοινοτικές/δημοτικές αρχες πού είναι, τι κάνουν;

Πηγή: Μακρυνίτσα (κλικ) 

Καλωσορίσατε στη Σκιάθο

Προορισμός μας αυτό το ΣΚ του Οκτωβρίου η Σκιάθος των …Αλεξάνδρων• του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη.

Η Hellenic Seaways προσεφέρθη να μας εξυπηρετήσει...

...το Ο/Γ Εξπρές Σκιάθος να μας μεταφέρει (16,5 € το άτομο πηγαινέλα)...

...το ξενοδοχείο Αρετούσα να μας φιλοξενήσει (35 € το δίκλινο με πρόγευμα)...

και …τσουπ, 9 η ώρα το πρωί του Σαββάτου νάμαστε στο Βόλο. Το ταξίδι εξαίσιο, η θάλασσα ήρεμη, αφήνουμε σιγά σιγά τον Παγασητικό και φτάνουμε στο Τρίκερι, σκαρφαλωμένο στην κορυφή του Τισαίου όρους με το ομώνυμο νησί (στο εσωτερικό του Παγασητικού) και την Αγία Κυριακή, το μικρό ψαροχώρι στα πόδια του. Ανατολικότερα, μπορεί να δει κανείς ένα τεράστιο εργοτάξιο παραγωγής μαρμάρου και στη συνέχεια να διακρίνει τον Πλατανιά, μια γραφική παραλία του νότιου Πηλίου.

Μετά από 2,5 ώρες ταξίδι φτάνουμε στο λιμάνι της Σκιάθου.

Νοικιάζουμε ένα μικρό αυτοκίνητο (25 € για 24 ώρες) και …βουρ!

Το νησί είναι καταπράσινο. Οι πυρκαγιές καίνε τα δάση αλλά το πράσινο ξαναφουντώνει.

Οι ακρογιαλιές είναι πράγματι δαντελωτές. Οι δε βόρειες είναι απόκρημνες

Ανεπτυγμένο είναι κατά κύριο λόγο το νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Η έλλειψη οδικής συγκοινωνίας στο βόρειοδυτικό μέρος είναι εμφανέστατη. Υπάρχουν φυσικά οι χωματόδρομοι, βατοί έως …ολίγον βατοί -για το μικρό μας αυτοκινητάκι- οι οποίοι οδηγούν σε ερημικές παραλίες (Μικρός και Μεγάλος Ασέληνος). Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε δύο μοναστήρια. Την Παναγιά Κουνίστρα (…Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη μία εἶναι μόνη Παναγία, ἁγνή: Κόρη παιδίσκη, Ἁγία τῶν Ἁγίων, χωρὶς Χριστὸν παιδὶ στὰ χέρια καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον. Κι ἐσύ, ἴσως μόνη σύ, ἡ Παναγία ἡ Κουνίστρα, ἡ Κουνίστρα σύ· ἐφανερώθη στῆς Σκιάθου τὸ νησί, εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθισμένη κι ἐκινεῖτο ἀπὸ αἰώραν τερπνήν, ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν, κι ἐμπρός της ἔκαιεν ἀκοίμητος κανδήλα….), ένα μικρό μοναστήρι χωρίς μοναχούς, χαμένο μέσα στο πράσινο. Την εκκλησία τη βρήκαμε κλειστή, προσκυνήσαμε όμως στο μικρό ξωκλήσι. Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικονίστριας (Κουνίστρας, όπως την λένε οι ντόπιοι) βρίσκεται 13,5 χιλιόμετρα Δυτικά από την πόλη της Σκιάθου σε μια παράκαμψη 2 περίπου χιλιομέτρων του δρόμου που οδηγεί στην παραλία της Ασέληνου.

Επισκεφθήκαμε για προσκύνημα και τη μονή της Ευαγγελίστριας, στα βόρεια.

Ο Εσταυρωμένος με φόντο την ελληνική σημαία (;)



Στη μονή λειτουργεί μικρό μουσείο και έκθεση ελαιοτριβείου ..υπό παρακολούθηση




Το αρχονταρίκι της μονής

Συνεχίζοντας το χωματόδρομο από την Παναγία Κουνίστρα, συναντούμε στ’ αριστερά την παραλία Μεγάλος Ασέληνος και βορειότερα την παραλία Μικρός Ασέληνος.

Το beach bar



Παραλία Μεγάλη Ασέληνος

Ο δρόμος συνεχίζει προς Κεχριά, Πυργί και γυρίζει στη Σκιάθο. Από τη μονή Ευαγγελίστριας, συνεχίσαμε βόρεια προς το Κάστρο. (…«Νὰ πήγαινε τώρα κανένας νὰ λειτουργήση τὸ Χριστὸ στὸ Κάστρο» ἐπανελαβεν ὁ ἱερεύς, «θὰ εἶχε διπλὸ μισθό, ποὺ θὰ τοὺς ἐφερνε κι αὐτοὺς βοήθεια. Πέρσυ ποὺ ἦταν ἐλαφροτερος ὁ χειμῶνας, δὲν πήγαμε. Φέτος ποὺ εἶναι βαρύς...», από το «Στο Χριστό στο κάστρο). Αφήσαμε τα αυτοκινητάκι σε κάποιο σημείο και με τα πόδια βαδίσαμε προς τα …κουφάρια του κάστρου. Λιτή και απέραντη είναι η θέα που προσφέρει. Γκρεμισμένα ή μισογκρεμισμένα τα σημερινά απομεινάρια του, κάποτε έστεκαν επιβλητικά και αποτελούσαν το καταφύγιο για τους κατοίκους του νησιού την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Η είσοδος



















'Ενα μικρό μονοπάτι οδηγεί σε μια παραλία με beach bar, στα ανατολικά του Κάστρου

Δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε την ασύγκριτη ομορφιά στα Λαλάρια με τον πελώριο τρύπιο βράχο, στα οποία φτάνει κανείς με βάρκα. Αλλά η περίοδος που επιλέξαμε να επισκεφθούμε το νησί ήταν στα …τελειώματα της τουριστικής σεζόν. Τα μαγαζιά έκλειναν ένα ένα, περίμεναν τους τελευταίους τουρίστες που είχαν φτάσει με το τελευταία τσάρτερ και μετά …ερημιά.

Η πόλη της Σκιάθου είναι εκπληκτική. Ανεπτυγμένη με τρόπο αμφιθεατρικό, με δυο-τρεις λόφους στους οποίους δεσπόζουν οι εκκλησίες και το παλιό ρολόι. Μην περιμένετε να δείτε τα κτίσματα εκείνα που θα σας θυμίσουν ένα παραδοσιακό ελληνικό νησί. Ακόμα και στο παλιό λιμάνι δε συμβαίνει αυτό.

Ο λόφος στ' αριστερά του λιμανιού (πανοραμική φωτογραφία από το Μπούρτζι)







στο παλιό λιμάνι προς το Μπούρτζι...



...αφιερωμένο...



Το μικρό καραβάκι για τον γύρο του νησιού, περιμένει υπομονετικά για αραξοβόλι



Ο λόφος στα δεξιά του λιμανιού με το παλιό ρολόι





Νυχτερινή άποψη από το Παλιό ρολόι

Περιδιαβαίνοντας την πόλη: Ένας …κεντρικός δρόμος (οδός Παπαδιαμάντη), το παλιό λιμάνι με τις ψαροταβέρνες και τις καφετέριες, ένας παλιός μύλος, στη μεριά του ταρσανά προς το αεροδρόμιο, και περίφημο Μπούρτζι, ανάμεσα στο παλιό και νέο λιμάνι.

Η οδός Παπαδιαμάντη





Τοπικά ...προιόντα της Σκιάθου :-)



Καντούνια της Σκίαθου









Το παλιό λιμάνι






Το πευκόφυτο Μπούρτζι

Φυσικά, επειδή οι θερμοκρασίες ήσαν …καλοκαιρινές, δεν αποφύγαμε ένα μπάνιο στην περίφημη παραλία, στις διεθνείς …Κουκουναριές.

Ο αεροδιάδρομος λες και ξεκινάει από τη θάλασσα και καταλήγει σ' αυτήν





Ποιος είπε πως στη Σκιάθο δεν κυκλοφορούν ταξί;



Στιγμές χαλάρωσης και ρεμβασμού

Τελικά η ομάδα απεφάνθη: η καταλληλότερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς τη Σκιάθο είναι η μη τουριστική. Κάπου στις αρχές ή μέσα του Οκτώβρη. 'Ετσι όπως την πετύχαμε. Καλή σας νύχτα από την παρέα κι εμένα, που ακόμα απορώ πώς κατάντησα έτσι.

Δείτε ένα video για τη μεσαιωνική πόλη του κάστρου, από το Μένουμε Ελλάδα.