Μακαρία η ...Ελλάς

ΜΕΤΑΚΟΜΙΖΩ

2011-05-02T21:45:00.003+03:00

Σε λίγο καιρό, σύντομα δηλαδή, οσονούπω τουτέστιν, θα μας βρίσκετε –εάν και όποτε μας αναζητήσετε- εις την παρακάτω ηλεκτρονική διεύθυνση. Θα είμαστε εκεί και θα σας ανοίγουμε, όποτε μας …χτυπήσετε τη θύρα.

Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι

Στην ίδια δ/νση, εξηγώ τους λόγους αυτής της …μετακόμισης, γιατί περί μετακόμισης πρόκειται και ουχί περί κατάργησης.

Μακρυνίτσα...ξανά και ξανά

2010-10-13T16:17:00.000+03:00

Το Σάββατο που μας πέρασε, ξημέρωσε με μια ευχάριστη έκπληξη∙ο ήλιος δέσποζε στον ουρανό, ελάχιστα τα σύννεφα, αρκετό όμως το κρύο. Δε θα μπορούσαμε παρά να εκμεταλλευτούμε την ωραία και πεντακάθαρη ημέρα. Συνοπτικές οι διαδικασίες, πάμε Πήλιο και συγκεκριμένα στη Μακρυνίτσα, «το μπαλκόνι του Πηλίου»...

...έναν αγαπημένο προορισμό μόλις 17 χλμ από το Βόλο.

Βρίσκεται ανάμεσα στο Μέγα Ρέμα και στο βουνό Σαρακηνός και αυτός είναι ο λόγος που είναι αναπτυγμένη αμφιθεατρικά. Οι δρόμοι της είναι τα...καλοδιατηρημένα καλντερίμια –γι αυτό αποφύγεται τα τακούνια- στενά και με σκαλοπάτια. Έχει χαρακτηριστεί ως «παραδοσιακός οικισμός απολύτου προστασίας» και ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική της φυσιογνωμία, τη εξαιρετική θέα προς τον Παγασητικό και τα αρχοντικά-ξενώνες∙φυσικά και για τις ταβέρνες της.

Η μικρή πλατεία πριν την είσοδο του οικισμού είναι μποτιλιαρισμένη τα σαββατοκύριακα –το μέγα πρόβλημα των χώρων στάθμευσης- γι αυτό φροντίστε να αφήσετε το αυτοκίνητό σας έστω κάπου πιο μακριά.

Ακολουθώντας το κεντρικό καλντερίμι συναντάμε το δρόμο με τα τουριστικά και μπροστά μπροστά τα πηλιορείτικα βότανα που θεραπεύουν πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν (μετά συγχωρήσεως).

Στην κεντρική πλατεία, το «Παζάρι», -μια @φίλη με διόρθωσε λέγοντάς μου πως ονομάζεται πλατεία Ειρήνης και δεν έχω λόγο να την αμφισβητήσω- θα δείτε μία μαρμάρινη κρήνη του 1809 που ονομάζεται Λιοντάρια ή Αθάνατο νερό και δίπλα της την εκκλησία του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου (1792).

Στην μία γωνία της πλατείας (ΝΔ) λειτουργεί ένα καφενείο-μεζεδάδικο-εστιατόριο με εκπληκτική θέα στο Βόλο και τον Παγασητικό. Στο εσωτερικό του υπάρχει τοιχογραφία που έφτιαξε ο Θεόφιλος.

Τα πλατάνια σας προσφέρουν την πολύτιμη σκιά τους τα καλοκαίρια ενώ γύρω τους ολυάριθμα τραπεζάκια και καρέκλες σας περιμένουν να καθίσετε.

Ο πλάτανος στην είσοδο της μικρής εκκλησίας εντυπωσιάζει με την τεράστιά του ...κουφάλα.

Από την πλατεία ξεκινάνε καλντερίμια που οδηγούν, άλλα προς ταβέρνες και άλλα προς συνοικίες του οικισμού . Αξίζει τον κόπο να τα ακολουθήσετε γιατί, τη Μακρυνίτσα όπως άλλωστε και όλα τα χωριά του Πηλίου, για να τα γνωρίσει κανείς πρέπει να τα περπατήσει.

Εμείς ...ορμήξαμε κυριολεκτικά σε μία ταβέρνα -καθότι το μεσημέρι είχε φτάσει-, απολαύσαμε κρεατόσουπα, λουκάνικο, και ζυγούρι λεμονάτο, ήπιαμε κρασάκι και στη συνέχεια απολαύσαμε καφέ ελληνικό συνοδευόμενο με γαλακτομπούρεκο, ραβανί με ινδοκάρυδο και μπακλαβά, όλα σιροπιαστά, στο μπαλκόνι του καφενείου της πλατείας.

Η ταβέρνα στο βάθος και η θέα από κει

Μοναδική ..παραφωνία,το περίπτερο που έχει στηθεί στο μέσο της πλατείας, με την πλαστική τέντα, τα ψυγεία και τα σταντ. Σκέτο καρακιτσαριό. Η ...αστυνομία περιβάλλοντος και η κοινοτικές/δημοτικές αρχες πού είναι, τι κάνουν;

Πηγή: Μακρυνίτσα (κλικ)

Γεφύρι-Καταρράχτης Παλαιοκαρυάς, 2010, Φλεβάρης, 28

2010-02-28T19:49:00.009+02:00

Σημερινός προορισμός μας -μετά από αρκετό διάστημα ...αγρανάπαυσης και συνεπικουρούμενοι από έναν υπέρλαμπρο ήλιο- το Δ.Δ. Στουρναραίικων του Δήμου Πινδαίων στα Τρίκαλα και συγκεκριμένα ο οικισμός Κ. Παλαιοκαρυάς, σε μια χαράδρα ασύγκριτης φυσικής ομορφιάς σε απόσταση αναπνοής από την πρωτεύουσα των Τρικάλων.

Το τοπίο άγριο και εντυπωσιακό απέχει 25 χιλ. από την πόλη των Τρικάλων και 11 χιλ. από την Πύλη Τρικάλων. Ολόκληρο το μήκος της χαράδρας της Παλαιοκαρυάς διαρρέεται από τον Παλαιοκαρίτη ποταμό και εκβάλει στον Πορταικό ποταμό. Βουνίσιο το τοπίο της χαράδρας με μεγάλη και σπάνια ποικιλία βοτάνων και αγριολούλουδων.

Πλούσιες πηγές με κρυστάλλινα νερά αναβλύζουν από παντού αριστερά και δεξιά στις πλαγιές της χαράδρας.

Τι αξιοπερίεργο έχει τούτη εδώ η χαράδρα, που αξίζει να την επισκεφθεί κανείς; Οδηγώντας στο δρόμο Πύλης – Ελάτης, 4 χλμ από την Πύλη στρίβουμε αριστερά προς Στουρναραίικα (και από κει μέσω Μεσοχώρας μπορούμε να φτάσουμε στην Άρτα). Μετά από 4 χλμ θα συναντήσουμε πινακίδα που μας στέλνει αριστερά προς Κάτω, Μέση και Άνω Παλαιοκαρυά. Μπαίνουμε σ’ αυτόν το δρόμο και σε 2-3 χλμ συναντάμε τσιμεντένια γέφυρα, στρίβουμε αριστερά στο χωματόδρομο που κατεβαίνει προς το ρέμα.

Μετά από 300 μ. περίπου ακούμε ένα βουητό. Μία πανέμορφη εικόνα, ένας μαγικός τόπος ξεπρόβαλε στα μάτια μας.

Το μονότοξο γεφύρι της Παλαιοκαρυάς σε ένα βραχώδες στένωμα του ομώνυμου φαραγγιού για να γεφυρώσει το ρέμα της Γκρόπας, εξυπηρετώντας έτσι την επικοινωνία μεταξύ Πύλης, Παλαιοκαρυάς και Μεσοχώρας.

Το γεφύρι έχει μήκος 26 μέτρα, άνοιγμα τόξου 19 μέτρα και ύψος από την κοίτη του ποταμού 10 μέτρα, ενώ πίσω του έπεφτε εντυπωσιακός ένας πανέμορφος καταρράκτης ύψους 12 μέτρων, που συνέχιζε σ’ έναν μικρότερο ύψους 2 μέτρων.

Εντυπωσιακό, υποβλητικό και επιβλητικό το σκηνικό. Το θέαμα θυμίζει ...καταρράχτες Νιαγάρα -τουλάχιστον όπως τους είδαμε σε ταινίες- σε ...σμίκρυνση. Η βοή από τη πτώση του νερού προκαλεί ένα αίσθημα δέους.

Αν αφήσουμε το χωματόδρομο και συνεχίσουμε το δρόμο, θα βρεθούμε στο πάνω μέρος της γέφυρας.

Απότομα σκαλοπάτια μας κατεβάζουν στο ύψος τους φράγματος, στο ύψος της γέφυρας.

Το θέαμα και το ακρόαμα και από εδώ, είναι εκπληκτικά. Στο βάθος, τα βουνά της Κατούνας είναι χιονισμένα, κατάφυτο με έλατα και βαλανιδιές και οι κορυφές Γκρόπα και Καράβα, στολίζουν το τοπίο της περιοχής με ιδιαίτερη ομορφιά.

Προχωρώντας προς Κ. Παλαιοκαρυά, συναντάμε δύο ταβέρνες, η μία στο δρόμο επάνω και η άλλη κάτω στο ποτάμι δίπλα στον παλιό νερόμυλο που λειτουργεί ακόμη και σήμερα με μια δριστέλα στ’ αριστερά του.

Προτιμήσαμε την ταβέρνα «Φαράγγι», στο δρόμο επάνω, όπου απολαύσαμε ψητές πέστροφες και μεζεδάκια.

Το φαγητό άψογο και η ατμόσφαιρα ζεστή. Φάγαμε και το γλυκό που μας προσεφέρθη, μια εκπληκτική πανακότα, πληρώσαμε, πήραμε και την απόδειξη και φύγαμε πλήρεις σε εικόνες, ήχους, γεύσεις και αρώματα.Αφού ο σκοπός επετεύχθη, ο στόχος κατεκτήθη, οι φωτογραφίες συγκεντρώθηκαν και ιδού η σχετική ανάρτηση.

Καλό μήνα σε όλες και όλους!

Πληροφορίες: http://palaiokaria.yooblog.gr/

Δείτε τα δύο ολιγόλεπτα βιντεάκια και απολαύστε ήχο και θέαμα από τους καταρράχτες!

Ι.Μ. Σπηλιάς-Λίμνη Στεφανιάδας, 2009, Νοέμβριος, 14

2009-11-19T21:05:00.006+02:00

Σάββατο 14 Νοεμβρίου και οι γνωστοί-άγνωστοι (όχι αυτούς που ξέρατε, τώρα άλλαξε η σύνθεση, προστέθηκαν ...Αθηναίοι) απεφάσισαν να εκδράμουν και να ...καταλάβουν τη νότια Πίνδο, τα ‘Αγραφα, στην κοινότητα της Ανατολικής Αργιθέας (κλικ). Στόχος μας η Ιερά Μονή Σπηλιάς και η φυσική λίμνη Στεφανιάδας 1963-64 (κλικ).

Από Λάρισα κατευθυνόμαστε προς Καρδίτσα και από κει βορειοδυτικά προς Μουζάκι. Ακολουθώντας πορεία νότια, νοτιοανατολική προχωρούμε μέσα από το φαράγγι με τον ρέμα του Πετρινιώτη, προς τα χωριά της Αργιθέας και σε μια διχάλα που συναντάμε ακολουθούμε το δρόμο προς τα χωριά της ανατολικής Αργιθέας. Το τοπίο, κατά μήκος της ασφαλτοστρωμένης διαδρομή, ξεκινά με πλατάνια, συνεχίζει με οξιές και καταλήγει με έλατα.

Η φύση γέμισε την παλέτα της με χρώματα

Πλαγιές απόκρημνες, κατάφυτες ή γυμνές, πετρώδεις και καταπράσινες, με λιγοστά χιόνια στις κορυφές.

στα δεξιά μόλις που διακρίνεται η Μονή Σπηλιάς

Στα δεξιά μας αφήνουμε την άλλη διαδρομή προς τη Δυτική Αργιθέα. Ενα μεγάλο φαράγγι χωρίζει τις δύο διαδρομές. Λιγοστά χωριά βρίσκονται διάσπαρτα στη μια ή την άλλη πλευρά.

Ακολουθούμε τις πινακίδες προς Βλάση και Ι.Μ. Σπηλιάς και στα μισά περίπου της διαδρομής, πριν το χωριό Βλάση, κάνουμε στάση για καφέ, στο φιλόξενο Ξενοδοχείο ΚΟΥΤΣΙΚΟΥΡΗΣ (κλικ).

Η θέα στα βουνά εκπληκτική και η φιλοξενία ανεπανάληπτη.
Αναχωρούμε και μετά από συνολική διαδρομή στα 123 χλμ (από Λάρισα) συναντάμε τσιμεντένιο γεφύρι με καμάρα που από κει και πέρα συνεχίζει χωματόδρομος, βατός.

Τον ακολουθούμε και κινούμαστε παράλληλα προς το φαράγγι και το ρέμα.

Η διαδρομή είναι απαράμιλλου κάλλους, με τη φύση να έχει γεμίσει την παλέτα της με χρώματα. Το νερό γάργαρο και δροσερό, οι στάσεις και οι φωτογραφήσεις αναμενόμενες, απρόβλεπτες μα και αδιάλειπτες.

Η σφηνωμένη πέτρα στον κορμό φανερώνει το ύψος στο οποίο φτάνει ενίοτε το νερό

'Ενα θαύμα της φύσης, ένα δεντράκι ποζάρει ...ανερυθρίαστα για φωτογράφιση

Φυσικά ...γλυπτά -βράχια από σχιστόλιθο- διάσπαρτα σ' όλη τη διαδρομή

Σε 6 χλμ συναντάμε το πέτρινο γεφύρι της Παναγιάς (δεν παίρνω όρκο για το όνομά του) και σε 2 χλμ, ο δρόμος μας οδηγεί σε μία διχάλα∙ αριστερά προς τη Μονή και δεξιά προς τη Στεφανειάδα, με την ομώνυμη φυσική λίμνη στην οποίαν καταλήγει το ρέμα του Πετρινιώτη, η οποία μπροέκυψε από κατολισθήσεις το1963-64.

Στάση στη Μονή για προσκύνημα. η 1η φωτογραφία (πανοραμική) είναι από το διαδίκτυο

Συναντάμε δύο ...αφιλόξενους μοναχούς και εργάτες, καθότι η Μονή αναστυλώνεται.

Λίγα λόγια για τη Μονή: Η Ιερά Κοινοβιακή Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Σπηλιάς είναι κτισμένη στην εξοχή ενός βράχου και σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Στο χώρο της Μονής υπάρχουν δύο Ναοί : Ο μικρότερος και παλαιότερος είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ο μεγαλύτερος τιμάται στην μνήμη της Ζωοδόχου Πηγής.

Γύρω από του δύο Ναούς σώζονται κελιά και ο φρουριακός περίβολος ενώ έξω, υπάρχουν ξενώνες και Μουσείο.

Η ασχήμια

Η Ιερά μονή έπαιξε σημαντικό ρόλο στους αγώνες του 1821. Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έκανε συχνά πολεμικές συσκέψεις και συμβούλια στην Ιερά Μονή, αφού η θέση της είχε ιδιαίτερη στρατηγική σημασία. Στην Ιερά Μονή είχε την έδρα της η Επαναστατική Κυβέρνηση στα 1867.

Αφήνουμε το προσκύνημα και κατευθυνόμαστε προς τη λίμνη Στεφανιάδας. Η κατολισθήσεις των γύρω βουνών έκλεισαν τα περάσματα και δημιουργήθηκε η λίμνη -η οποία τροφοδοτείται από το ρέμα Πετρινιώτη. Τη φωτογραφίσαμε και αναζητήσαμε τροφή.

300 μ, πάνω από τη λίμνη, συναντάμε μία ταβέρνα, ο Λύκος, αλλά φαγητό δεν διέθετε.

'Ετσι γυρνάμε πιο πίσω όπου ένα καφενείο-ταβέρνα -"Ο Βάιος", τηλ. 94450.3202- μας περιμένει. Παραγγέλνουμε γίδα βραστή, χοιρινό μα πρασόριζο, κρασί και σαλάτες και αφού την κάνουμε ...ταράτσα, παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.

Μια στάση στο Μουζάκι για καφέ και ...βουρ για Λάρισα. Μια διαδρομή, γύρω στα 260 χλμ. πήγαινελα, με την κούραση στα κορμιά μας, αλλά πλούσιες τις αισθήσεις. 'Αξιζε τον κόπο, δε χρειαστήκαμε ...ειδικά μηχανήματα (τζιπ τετρακίνητα), ούτε ειδικό εξοπλισμό. Αρκούσε μια ψηφιακή μηχανή. Και το ...θαύμα έγινε, το αποτυπώσαμε και μόλις τώρα σας το παρουσιάσαμε.

Καλή περιήγηση, καλή σας νύχτα και καλά όνειρα (ψάχνοντας για νέους προορισμούς).

Όλες οι φωτογραφίες από την εκδρομή, βρίσκονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση των Λευκωμάτων Ιστού Picasa, με ένα κλικ!

Όλυμπος-Πριόνια, Βόρειο Πήλιο-ΙΜ Φλαμουρίου: σε ένα ΣΚ

2009-11-04T18:55:00.019+02:00

Λιτόχωρο, Πριόνια

ΠαρασκευοΣαββατοΚύριακο 31 Οκτ-2 Νοε, ήρθαν οι αθηναίοι -ο αδερφός και ο ανιψιός μου- με άγριες διαθέσεις. Ήθελαν, λέει, να …κατακτήσουν τον Όλυμπο, άντε και το Πήλιο. Αχ, αυτοί οι αθηναίοι. Τι να κάνω κι εγώ, τους έκανα το χατίρι. Έτσι, Σάββατο μεσημέρι, ρίχνω μια ματιά προς Όλυμπο μεριά, ήλιο είδα και αποφασίζουμε να πάμε Λιτόχωρο. Σε 45 λεπτά φτάνουμε, το θερμόμετρο γράφει 12ο κελσίου, έξω κρύο. Ανηφορίζουμε για Πριόνια, οδικώς. Είχα κάποια χρόνια να τα δω. Η φύση πολύχρωμη, χρωματική πανδαισία. Το θερμόμετρο υφίσταται …shook, σταδιακά κατεβαίνει στους 5ο κελσίου• ευτυχώς προνοήσαμε για χοντρά μπουφάν, καπέλα, κασκόλ αλλά ξεχάσαμε τα γάντια. Στο καταφύγιο σταθμευμένα μια δεκαριά αυτοκίνητα, η σόμπα του καταφυγίου-εστιατορίου κάπνιζε και αποφασίζουμε για λίγο ανηφορίζουμε. Το νερό γάργαρο και διαυγέστατο, τα χέρια παγώνουν από το κρύο, η φύση οργιάζει.
Απολαύστε τα φωτογραφικά στιγμιότυπα που αποτυπώσαμε.

Η χαράδρα του Ενιππέα. Διακρίνεται το μονοπάτι κατά μήκος του φαραγγιού, που οδηγεί από το Λιτόχωρο στα Πριόνια

Η Νέα Μονή Αγ. Διονυσίου (προσέξτε την πρώτη φωτογραφία στην οποίαν απεικονίζεται ο ανηψιός μου εις ...τριπλούν!! Επιτυχία του φωτο-phlouflis)

Η είσοδος του φαραγγιού από το Λιτόχωρο

Τη συνέχεια τη φαντάζεστε. Στάση στο καταφύγιο-εστιατόριο, για φασολάδα και λουκάνικα. Αφού την κάναμε …ταράτσα, φεύγουμε για Λιτόχωρο. Απολαμβάνουμε έναν καπουτσίνο -για να είμαστε …in- στην πλατεία και στη συνέχεια αναχώρηση τη Νέα Μονή του Αγ. Διονυσίου –η ώρα περασμένη για να επισκεφτούμε την παλιά Μονή. Στάση για προσκύνημα και φωτογράφιση και στη συνέχεια αναχώρηση για Λάρισα με μια ικανοποίηση στα πρόσωπά μας• κατακτήσαμε τον Όλυμπο -λέμε τώρα.

Όλες οι φωτογραφίες από την εξόρμηση, με ένα κλικ!

Ιερά Μονή Φλαμουρίου, βόρειο Πήλιο

Κυριακή πρωί αλλάζουμε κατεύθυνση, νοτιοανατολικά, στην Ιερά Μονή Φλαμουρίου, στο βόρειο Πήλιο. Είχα ξαναπάει την άνοιξη με δύο συναδέλφους και μου άρεσε σαν ιδέα (περισσότερα εδώ). Σε μισή ώρα είμαστε στα Κανάλια, δίπλα στη λίμνη Κάρλα, η οποία επανασυστάθηκε και είχε νερό σε μεγάλο μέρος της έκτασής της. Ανηφορίζουμε για Κερασιά και ψηλότερα για την Άνω Κερασιά. Αφήνουμε την άσφαλτο και ακολουθούμε το χωματόδρομο. Αρκετή λάσπη είχε ο δρόμος, αρκετά αυτοκίνητα σταθμευμένα -μάλλον κυνηγοί- σύννεφα στον ουρανό αλλά εμείς απτόητοι συνεχίζουμε στο δάσος με τις φλαμουριές και οξιές –που όπως μαθαίνουμε είναι μοναστηριακή περιουσία. Κι εδώ τα χρώματα εναλλάσσονται. Σε κάποιο σημείο ο δρόμος κλειστός, ξύλα κομμένα δεξιά και αριστερά -έτοιμα για να γίνουν κάρβουνο, άλλη μια από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της Μονής. Κάποια στιγμή φτάνουμε σε ξέφωτο, αδιέξοδο. Από κει και πέρα ξεκινά το μονοπάτι. Τα νερά στις χαράδρες γαργαριστά, περπατάμε πάνω σε ένα στρώμα φύλλων οξιάς, οι φτέρες ξηραμένες και πλησιάζοντας τη Μονή, οι καστανιές τιναγμένες. Μόνο κάποια σκόρπια μικροσκοπικά κάστανα στο χώμα• η συλλογή κάστανων έλαβε χώρα.
Στη Μονή μας υποδέχεται ένας νεαρός μοναχός από το Βόλο -ξυλουργός στο επάγγελμα, παλιός ορειβάτης, νυν υπεύθυνος για τα έργα κατασκευής και συντήρησης της Μονής- ο πάτερ Ακάκιος. Ξεκλειδώνει την εκκλησία για να προσκυνήσουμε, τον ρωτάμε σχετικά, μας απαντά πρόθυμα και στη συνέχεια μας προσκαλεί για φαγητό: χυλοπίτες, μπακαλιάρο, ελιές, ψωμί ζυμωτό, ψημένα κάστανα, κρασί και νερό. Οι άλλοι τρεις μοναχοί μόλις είχαν τελειώσει το φαγητό και αποσύρθηκαν. Ο πάτερ Ακάκιος μας συντροφεύει, καίτοι τα μάτια του κλείνουν από κούραση, μας μιλάει, μας ρωτάει, τον ρωτάμε, απαντά.
Η Μονή ανακατασκευάζεται, κοιτώνες φιλοξενίας λαϊκών δημιουργούνται. Η Μονή έχει μεγάλα περιουσιακά στοιχεία, εκμεταλλεύεται το δάσος οξιάς που διαθέτει υλοτομώντας ξυλεία και παράγοντας κάρβουνο, διαθέτει εργαστήρια επεξεργασία ξύλου στο Βόλο, οι δε πέτρες προέρχονται από δικό της λατομείο (έξω από τη Μονή υπάρχουν εγκαταστάσεις εργαστηρίων). Για την ανακατασκευή το μόνο που αγοράζουν είναι τσιμέντο, ασβέστη και σίδηρο. Όλα αυτά με τη βοήθεια λιγοστών εργατών και κάποιων εθελοντών. Είναι αυτάρκης. Με απλά λόγια, μ ια ανθούσα οικονομική επιχείρηση –θου Κύριε φυλακίν τω στόματί μου. Διό και η δρομολογούμενη φορολόγηση της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας. Και όλα αυτά χάρη στον όσιο Συμεών τον Μονοχίτονα και Ανυπόδητο (+1594) , τον κτήτωρα της Μονής, ο οποίος, αφού εθεράπευσε την κόρη του Σουλτάνου, επέστρεψε με πολλά λεφτά -δώρο του σουλτάνου- αγόρασε την έκταση και έκτισε τη Μονή. Οι μοναχοί ζουν απομονωμένοι από τον κόσμο -αφού μόνο περπατώντας το μονοπάτι μπορεί κανείς να την πλησιάζει- με ένα μικρό τελεφερίκ για τη μεταφορά οικοδομικών και άλλων υλικών, χωρίς ρεύμα και τηλέφωνο• επιλογή των ίδιων. Μακριά από τον κόσμο, από την ...ανάπτυξη, μακριά από ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

'Ολες οι φωτογραφίες της εξόρμησης με ένα κλικ!

Αφού χαιρετήσαμε τον πατέρα Ακάκιο, ξεκινήσαμε το δρόμο της επιστροφής, με πολλές ενδιάμεσες στάσεις• η αιτία, το πλούσιο φαγητό που μας προσεφέρθει. Αργά το απόγευμα γυρίσαμε Λάρισα, πλήρως ικανοποιημένοι• κατακτήσαμε το βόρειο Πήλιο -λέμε τώρα.

ΥΓ. Προσπάθησα να ανεβάσω δύο βιντεάκια διάρκειας ενός λεπτόυ το καθένα αλλά κόλλησε. Τ' αφήνω για άλλη φορά.

Καλωσορίσατε στη Σκιάθο

2009-10-18T19:00:00.003+03:00

Προορισμός μας αυτό το ΣΚ του Οκτωβρίου η Σκιάθος των …Αλεξάνδρων• του Παπαδιαμάντη και του Μωραϊτίδη.

Η Hellenic Seaways προσεφέρθη να μας εξυπηρετήσει...

...το Ο/Γ Εξπρές Σκιάθος να μας μεταφέρει (16,5 € το άτομο πηγαινέλα)...

...το ξενοδοχείο Αρετούσα να μας φιλοξενήσει (35 € το δίκλινο με πρόγευμα)...

και …τσουπ, 9 η ώρα το πρωί του Σαββάτου νάμαστε στο Βόλο. Το ταξίδι εξαίσιο, η θάλασσα ήρεμη, αφήνουμε σιγά σιγά τον Παγασητικό και φτάνουμε στο Τρίκερι, σκαρφαλωμένο στην κορυφή του Τισαίου όρους με το ομώνυμο νησί (στο εσωτερικό του Παγασητικού) και την Αγία Κυριακή, το μικρό ψαροχώρι στα πόδια του. Ανατολικότερα, μπορεί να δει κανείς ένα τεράστιο εργοτάξιο παραγωγής μαρμάρου και στη συνέχεια να διακρίνει τον Πλατανιά, μια γραφική παραλία του νότιου Πηλίου.

Μετά από 2,5 ώρες ταξίδι φτάνουμε στο λιμάνι της Σκιάθου.

Νοικιάζουμε ένα μικρό αυτοκίνητο (25 € για 24 ώρες) και …βουρ!

Το νησί είναι καταπράσινο. Οι πυρκαγιές καίνε τα δάση αλλά το πράσινο ξαναφουντώνει.

Οι ακρογιαλιές είναι πράγματι δαντελωτές. Οι δε βόρειες είναι απόκρημνες

Ανεπτυγμένο είναι κατά κύριο λόγο το νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού. Η έλλειψη οδικής συγκοινωνίας στο βόρειοδυτικό μέρος είναι εμφανέστατη. Υπάρχουν φυσικά οι χωματόδρομοι, βατοί έως …ολίγον βατοί -για το μικρό μας αυτοκινητάκι- οι οποίοι οδηγούν σε ερημικές παραλίες (Μικρός και Μεγάλος Ασέληνος). Είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε δύο μοναστήρια. Την Παναγιά Κουνίστρα (…Εἰς ὅλην τὴν Χριστιανοσύνη μία εἶναι μόνη Παναγία, ἁγνή: Κόρη παιδίσκη, Ἁγία τῶν Ἁγίων, χωρὶς Χριστὸν παιδὶ στὰ χέρια καὶ τρεφομένη μὲ ἀγγέλων ἄρτον. Κι ἐσύ, ἴσως μόνη σύ, ἡ Παναγία ἡ Κουνίστρα, ἡ Κουνίστρα σύ· ἐφανερώθη στῆς Σκιάθου τὸ νησί, εἰς δένδρον πεύκου ἐπάνω καθισμένη κι ἐκινεῖτο ἀπὸ αἰώραν τερπνήν, ὅπως αἱ κορασίδες συνηθίζουν, κι ἐμπρός της ἔκαιεν ἀκοίμητος κανδήλα….), ένα μικρό μοναστήρι χωρίς μοναχούς, χαμένο μέσα στο πράσινο. Την εκκλησία τη βρήκαμε κλειστή, προσκυνήσαμε όμως στο μικρό ξωκλήσι. Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Εικονίστριας (Κουνίστρας, όπως την λένε οι ντόπιοι) βρίσκεται 13,5 χιλιόμετρα Δυτικά από την πόλη της Σκιάθου σε μια παράκαμψη 2 περίπου χιλιομέτρων του δρόμου που οδηγεί στην παραλία της Ασέληνου.

Επισκεφθήκαμε για προσκύνημα και τη μονή της Ευαγγελίστριας, στα βόρεια.

Ο Εσταυρωμένος με φόντο την ελληνική σημαία (;)

Στη μονή λειτουργεί μικρό μουσείο και έκθεση ελαιοτριβείου ..υπό παρακολούθηση

Το αρχονταρίκι της μονής

Συνεχίζοντας το χωματόδρομο από την Παναγία Κουνίστρα, συναντούμε στ’ αριστερά την παραλία Μεγάλος Ασέληνος και βορειότερα την παραλία Μικρός Ασέληνος.

Το beach bar

Παραλία Μεγάλη Ασέληνος

Ο δρόμος συνεχίζει προς Κεχριά, Πυργί και γυρίζει στη Σκιάθο. Από τη μονή Ευαγγελίστριας, συνεχίσαμε βόρεια προς το Κάστρο. (…«Νὰ πήγαινε τώρα κανένας νὰ λειτουργήση τὸ Χριστὸ στὸ Κάστρο» ἐπανελαβεν ὁ ἱερεύς, «θὰ εἶχε διπλὸ μισθό, ποὺ θὰ τοὺς ἐφερνε κι αὐτοὺς βοήθεια. Πέρσυ ποὺ ἦταν ἐλαφροτερος ὁ χειμῶνας, δὲν πήγαμε. Φέτος ποὺ εἶναι βαρύς...», από το «Στο Χριστό στο κάστρο). Αφήσαμε τα αυτοκινητάκι σε κάποιο σημείο και με τα πόδια βαδίσαμε προς τα …κουφάρια του κάστρου. Λιτή και απέραντη είναι η θέα που προσφέρει. Γκρεμισμένα ή μισογκρεμισμένα τα σημερινά απομεινάρια του, κάποτε έστεκαν επιβλητικά και αποτελούσαν το καταφύγιο για τους κατοίκους του νησιού την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Η είσοδος

'Ενα μικρό μονοπάτι οδηγεί σε μια παραλία με beach bar, στα ανατολικά του Κάστρου

Δεν μπορέσαμε να επισκεφτούμε την ασύγκριτη ομορφιά στα Λαλάρια με τον πελώριο τρύπιο βράχο, στα οποία φτάνει κανείς με βάρκα. Αλλά η περίοδος που επιλέξαμε να επισκεφθούμε το νησί ήταν στα …τελειώματα της τουριστικής σεζόν. Τα μαγαζιά έκλειναν ένα ένα, περίμεναν τους τελευταίους τουρίστες που είχαν φτάσει με το τελευταία τσάρτερ και μετά …ερημιά.

Η πόλη της Σκιάθου είναι εκπληκτική. Ανεπτυγμένη με τρόπο αμφιθεατρικό, με δυο-τρεις λόφους στους οποίους δεσπόζουν οι εκκλησίες και το παλιό ρολόι. Μην περιμένετε να δείτε τα κτίσματα εκείνα που θα σας θυμίσουν ένα παραδοσιακό ελληνικό νησί. Ακόμα και στο παλιό λιμάνι δε συμβαίνει αυτό.

Ο λόφος στ' αριστερά του λιμανιού (πανοραμική φωτογραφία από το Μπούρτζι)

στο παλιό λιμάνι προς το Μπούρτζι...

...αφιερωμένο...

Το μικρό καραβάκι για τον γύρο του νησιού, περιμένει υπομονετικά για αραξοβόλι

Ο λόφος στα δεξιά του λιμανιού με το παλιό ρολόι

Νυχτερινή άποψη από το Παλιό ρολόι

Περιδιαβαίνοντας την πόλη: Ένας …κεντρικός δρόμος (οδός Παπαδιαμάντη), το παλιό λιμάνι με τις ψαροταβέρνες και τις καφετέριες, ένας παλιός μύλος, στη μεριά του ταρσανά προς το αεροδρόμιο, και περίφημο Μπούρτζι, ανάμεσα στο παλιό και νέο λιμάνι.

Η οδός Παπαδιαμάντη

Τοπικά ...προιόντα της Σκιάθου :-)

Καντούνια της Σκίαθου

Το παλιό λιμάνι

Το πευκόφυτο Μπούρτζι

Φυσικά, επειδή οι θερμοκρασίες ήσαν …καλοκαιρινές, δεν αποφύγαμε ένα μπάνιο στην περίφημη παραλία, στις διεθνείς …Κουκουναριές.

Ο αεροδιάδρομος λες και ξεκινάει από τη θάλασσα και καταλήγει σ' αυτήν

Ποιος είπε πως στη Σκιάθο δεν κυκλοφορούν ταξί;

Στιγμές χαλάρωσης και ρεμβασμού

Τελικά η ομάδα απεφάνθη: η καταλληλότερη εποχή για να επισκεφθεί κανείς τη Σκιάθο είναι η μη τουριστική. Κάπου στις αρχές ή μέσα του Οκτώβρη. 'Ετσι όπως την πετύχαμε. Καλή σας νύχτα από την παρέα κι εμένα, που ακόμα απορώ πώς κατάντησα έτσι.

Δείτε ένα video για τη μεσαιωνική πόλη του κάστρου, από το Μένουμε Ελλάδα.

Αίγινα

2009-09-05T10:00:00.003+03:00

Είσαι κάτοικος Αττικής, βαρέθηκες την Αθήνα και τον Πειραιά και θες να χαλαρώσεις; Πάρε το καραβάκι ή το δελφίνι και πετάξου στην Αίγινα. Κυρίες και κύριοι, η ...Αίγινα, αυτοπροσώπως.

Σε …τόση ώρα θα είσ' εκειειεί; Τι σημασία σε πόση ώρα. Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος δεν …μετράει. Μια τσιγαριά δρόμος (ωχ, είπα την απαγορευμένη λέξη). Στο δρόμο θα χαζεύεις γαλάζιο, νησάκια, βραχονησίδες, καράβια, καραβάκια. Φτάνεις ...χαλλαρά.

Το λιμάνι θυμίζει νησιώτικο τοπίο.

Χαλαρώνεις. Αριστερά, μια Κολώνα, σου προκαλεί εντύπωση. Βγάζεις τη ψηφιακή. Αρχαία, πέτρες ατάκτως ερρημμένες. Όταν βρεις καιρό, πετάγεσαι και τα επισκέπτεσαι. Ημίγυμνος δεν επιτρέπεται, πρέπει να σεβαστείς το περιβάλλον αλλά και τον περίπτερο ναό του Απόλλωνα που υπήρχε στην κορυφή του λόφου (κατασκευάστηκε περί τον 6ο αιώνα π.Χ. και από τον ναό σώζεται σήμερα μόνο μια κολώνα). Αρχαιολογική αξία μέγιστη, τουριστική ελάχιστη. Προσωπική η άποψη, μη βαράτε!!.

Φιλόξενοι οικοδεσπότες ο phlouflis-brother και η Σία (κυριολεκτικά). Περιοχή Κυψέλη, μακριά από δρόμους (που λέει ο λόγος γιατί για …μονοπάτια πρόκειται και οι κυρτοί καθρέφτες στις διασταυρώσεις αποδεικνύονται υπερπολύτιμοι. Οι δε οδηγοί ...καμικάζι, άκρως επικίνδυνοι καθότι και πινακίδες δεν διαθέτουν τα οχήματα αλλά και διπλώματος οδήγησης στερούνται) πολυσύχναστους, με βεράντες στις τρεις πλευρές, πλην νότου.

Μπορείς να κρυφτείς από τον ήλιο όποτε θες. Το σπίτι σχεδόν στην ερημιά, σε ρεματιά, το αεράκι μόνιμο (τις πλαστικές καρέκλες τις …αγκυροβολούν για να μην …πετάξουν).

Πρωινό στην δυτική βεράντα, βραδινό στην ανατολική, αεράκι στη βόρεια. Σε ημέρες καύσωνα, taratsa-party το οποίο ακολουθεί μελέτη του έναστρου ουράνιου θόλου∙ κυριολεκτικά ουράνια απογείωση.

Αν βαρεθείς, μπορείς να παρακολουθείς τα πλοία και τα δελφίνια που πηγαινοέρχονται. Αν πάλι βαρεθείς, καταγράφεις τη συχνότητα διέλευσης, χρονομετράς, υπολογίζεις. Αν σε κάποιο απ' αυτά είναι δικός σου άνθρωπος, τον ενημερώνεις και από την ταράτσα του σπιτιού του κάνεις σινιάλα με καθρέφτη, να σε εντοπίσει. Οι διόπτρες προσφέρονται και για …λεπτομερείς παρατηρήσεις -μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό.

Θες πρωινό καφεδάκι στην Αίγινα; Με το ποδήλατο -είναι απαραίτητο για την Αίγινα- εκεί στα ψαράδικα, με 1 ευρώ απολαμβάνεις ελληνικό καφέ σε μπρίκι παρέα με ντόπιους, ναυτικούς, ακούς ιστορίες, τρως κολοκυθόπιτα. Κάνεις και μια βόλτα στα στενά της πόλης.

Βαρέθηκες κάθε μέρα εκεί, παίρνεις το βαποράκι και πετάγεσαι Αγκίστρι. Η διαδρομή είναι μόλις… (μα τι είπαμε, ο χρόνος δεν έχει σημασία. Χαλλαρά).

Πεθύμησες γαλανά νερά; Πετάξου στην Πέρδικα. Καφεδάκι πάνω στα κύματα, μπάνιο σε …απέραντο γαλάζιο.

Τραβά η όρεξή σου κάτι πιο …εξωτικό. Με τον καπετάν Νικόλα και …είσαι στη Μονή, όχι μόνος μιας και δυο καραβάκια πηγαινοέρχονται.

Ένα beach bar θα σου προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα.

Κολύμπι μπορείς να απολαύσεις και στο πίσω μέρος της μικρής χερσονήσου που απλώνεται.

Αν είσαι τολμηρός, ανεβαίνεις πάνω στην κορυφή, εκεί που υπάρχει παρατηρητήριο, το οποίο κατασκευάστηκε από τους γερμανούς στην κατοχή.

Η θέα από εκεί είναι πανοραμική. Δύο ώρες ανάβαση με …σαγιονάρες και χωρίς κανένα απαραίτητο αξεσουάρ, μέσα από κατσικόδρομο, ο Αλέξανδρος και η Χριστίνα τα κατάφεραν∙ έπαθλο τους, οι υπέροχες φωτογραφίας και …εντριβές με pepanthol. Απερίσκεπτα νιάτα, οπαδοί του ...vivere pericolosamente. Εσείς μην το ρισκάρετε, ή τουλάχιστον φοράτε παπούτσια, πάρτε νερό και μαγκούρα. Στο δρόμο πιθανόν να συναντήσετε κρι κρι, παγώνια, και λαγούς.

Πέντε (5) ευρώ πήγαινε έλα για τον καπετάν Νικόλα δεν είναι πολλά. Στο νησί υπήρχε κάποτε ένα κάμπιγκ, τώρα έχει εγκαταλειφθεί, μαζί και τα κουφάρια των εγκαταστάσεων του. Οι αέρηδες είναι ισχυροί, γι αυτό και πεύκα ξεριζωμένα θα δεις.

Κάτι διάβασες για το Δία που -πρωτοφανές, δε ξανασυνέβη στον ερωτύλο θεό- ερωτεύτηκε την ωραιότερη από τις 20 κόρες του θεού Ασωπού, την Αίγινα και ο οποίος Δίας, την απήγαγε και την μετέφερε στο νησί Οινώνη. Εκεί, έμαθες πως απέκτησαν έναν γιο, τον Αιακό ο οποίος μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια του νησιού σε ανθρώπους για να 'χει κι αυτός υπηκόους∙ νάσου κι οι Μυρμιδόνες. Αποφάσισες να τους …τιμήσεις. Πετάγεσαι -μέσω Αγ. Νεκταρίου, Παληάς Χώρας, Μεσαγρού στο Ναό της Αφαίας.
Θαυμάζεις το ναό αλλά και την καταπληκτική θέα από την περιοχή στην οποίαν είναι κτισμένος.

Επειδή έχεις ιδρώσει, κατεβαίνεις στην Αγ. Μαρίνα για μια βουτιά, καφέ και φεύγεις απογοητευμένος διότι μιαν άλλη Αγ. Μαρίνα γνώριζες, μιαν άλλη απαίσια, κακομούτσουνη και θλιβερή συνάμα βρήκες.

Το κουφάρι της ξενοδοχειακής μονάδας, χρόνια τώρα ...δεσπόζει του κόλπου. 'Αλλη μία χουντική ...πατάτα!

Αν θες κάτι πιο …extreme, πας στο Ελλάνιον Όρος και αναζητάς το Ναό του Ελλανίου Διός. Μη ψάξεις πολύ, δε θα το βρεις, ούτε το βωμό, ο οποίος θεωρείται ο αρχαιότερος της Ευρώπης. Αντ' αυτού θα βρεις το μικρό μονόκλιτο Ναό των Αγ. Ταξιαρχών και λίγο πιο πάνω, μεσ' τα βράχια μια στέρνα.

Η θέα εκπληκτική, με το Αγκίστρι και τη Μονή σε πρώτο πλάνο.

Από το εσωτερικό των Αγ. Ταξιαρχών.

Στα δεξιά του δρόμου μπορείς να δεις το Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων.

Στο γυρισμό περνάς από Ανιτσαίο, Πόρτες (εκεί ένα καφεδάκι, ένα ουζάκι με φρέσκο χταποδάκι συνίσταται) και από Βλυχάδα γυρνάς πίσω. Στη Βαγία κάνεις μια στάση για φωτογραφίες. Κάτι σου θυμίζει από τα παιδικά σου χρόνια, τα νεανικά παραμύθια της Ζώρζ Σαρρή. Μην αναζητήσετε το θησαυρό της Βαγίας, τον έχουν βρει άλλοι, πριν από εσάς!

Θες κάπου ν' ανάψεις ένα κεράκι, έχεις παραγγελιά για ένα τάμα. Υπάρχουν πολλές εκκλησίες, εκκλησάκια, ξωκλήσια να επισκεφτείς. Must θεωρείται η επίσκεψη στη Μονή του Αγ. Νεκταρίου. Όταν επισκεφτείς τη νέα εκκλησία, με το διόρωφο γυναικωνίτη, τρομάζεις από το μέγεθος. Και μοιραία κάνεις τη σύγκριση ανάμεσα στο δωματιάκι του Αγ. Νεκταρίου στην παλιά Μονή -λιτό, 2Χ3- και απορείς: προς τι αυτή η μεγαλο-Α-πρέπεια (θου Κύριε φυλακίν τω στόματι μου).

Η Παλαιοχώρα ή ΠαληοΧώρα, βρίσκεται στο λόφο που είναι πίσω και πλάγια από το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Μοιάζει με τον Μιστρά με πολλές Εκκλησίες και ερείπια από σπίτια. Σώζονται περίπου 20 εκκλησίες με αξιόλογες τοιχογραφίες, οι οποίες όμως δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Κτίστηκε από τους Αιγινίτες για να προφυλαχτούν από τις θαλάσσιες επιδρομές των Σαρακηνών πειρατών. Μια βόλτα εκεί, ν' ανοίξουν οι πνεύμονες, συνιστάται. Φυσικά, δεν είναι ανάγκη να τις επισκεφτείς όλες!

Αν επιθυμείς κάτι άλλο, πιο κατανυχτικό, πιο ερημικό θα το βρεις νοτιοανατολικά του Αγ. Νεκταρίου. Προχωράς με το αυτοκίνητο για ένα 15λεπτό περίπου, το αφήνεις και συνεχίζεις, για 5 περίπου λεπτά με τα πόδια. Πρόκειται για την Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσολεοντίσσης.

Αν θες να συνεχίσεις το περπάτημα, μέσα από ένα σημαδεμένο μονοπάτι, στο λόφο βόρεια της Μονής, μπορείς να επισκεφτείς το μικρό εκκλησάκι. Τον προφήτη Ηλία περίμενεις να βρεις, άντε τον Αη Νικόλα, αλλ' αντ' αυτών, βρίσκεις τον Αγ. Αντρέα. Και αναρωτιέσαι: τι γυρεύει αυτού εκεί πάνω στα κατσάβραχα, θα σας γελάσω;

Το εκκλησάκι δε ...λέει, η θέα όμως είναι εκπληκτική. και αν περιμένετε τη δύση του ηλίου, θα αποζημιωθείτε.

Σε πρώτο πλάνο η παραλία Μαραθώνας, και η Πέρδικα, σε δεύτερο πλάνο το νησάκι Μονή και στο βάθος το Αγκίστρι ενώ δεξιά διακρίνεται η Αίγινα. Πανοραμική φωτογραφία από το εκκλησάκι του Αγ. Ανδρέα.

Θες να δεις και την Αίγινα, νοιώθεις άσχημα να φύγεις και να μη τη δεις… Και έχεις πολλά να δεις ακόμη….

Αν είσαι τυχερός, μπορείς να ψωνίσεις και από το παζάρι παραδοσιακών προιόντων και χειροποίητων κατασκευών.

Στη ψαραγορά αγοράζεις το φρέσκο ψάρι -που δεν είναι απαραίτητα αιγινήτικο, αφού τα περισσότερα καταφθάνουν 9 η ώρα από τον Πειραιά.

Χωρίς να το θες, γνώρισες το νησί. Χαλλαρά, χωρίς άγχος, ξεκούραστα.

Έχεις τη δυνατότητα να φας αλλά και να γνωρίσεις τις και φυστικιές Αιγίνης.

Αγριοφυστικιά, απαρίτητη για μπόλιασμα και μγια γονιμοποίηση.

Αν είσαι τυχερός και αν συναντήσεις σε βράχια ένα ζευγάρι βατραχοπέδιλα, να ευχαριστείς το θεό ...Απόλλωνα για την τύχη που σου επιφυλάξει. Τα βατραχοπέδιλα ανήκουν σε γοργόνα, η οποία κάπου εκεί δίπλα, θα κολυμπάει.

Θα δεις και κάποιους από τους χαρακτηριστικούς τύπους στο λιμανάκι καβάλα σε αυτοσχέδια κατασκευή σε μοτοσυκλέτα, στην οποίαν επιβιβάζεται και η κυρά.

Θα δεις και την υδροφόρα που, αιώνες τώρα συνεχίζει το ταξίδι της: Πειραιάς-Αίγινα.

Η θάλασσα της Αίγινας δεν παράγει μόνο ψάρια. Η φωτογραφία επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Η πραμάτια της βάρκας δεν είναι τα ψάρια, αλλά τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά.

Η αιγινήτικη θάλασσα φιλοξενεί και γλαροπούλια.

Τελικά, το ερώτημα μένει: γιατί να 'ρθω στην Αίγινα; Απάντηση: 'Ερχεσαι στην Αίγινα για να ηρεμήσεις, για να κολυμπήσεις, για να περπατήσεις, για να ξαναγίνεις ρομαντικός....

...για να απογειωθείς

...για να συναντήσεις όμορφες παρουσίες

...για να ξαναερωτευτείς

Ε, τί άλλο θες;

Πάρος, 2009, Ιούλιος, 13-20, Μέρος 2ο

2009-07-25T12:09:00.016+03:00

Συνεχίζοντας τη φωτογραφική παρουσίαση του οδοιπορικού μας στην Πάρο, στο δεύτερο και τελευταίο μέρος -τα είπαμε…- θα σας δείξουμε τις παραλίες που επισκεφτήκαμε, κολυμπήσαμε και χαρήκαμε τη δροσιά τους, σπίτια και εξοχικά με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική ή και μη και φωτογραφίες με περίεργα.

Υπέροχες παραλίες

Punda Beach: δε μπορέσαμε να καταλάβουμε -φταίνε τα χρονάκια μας ή η αντίληψη μας περί "διασκέδασης";- πως μπορεί να χωρέσει τόσος κόσμος σε τέτοιο μικρό μέρος. Στον καθένα αναλογεί (;) 1 τ.μ. οι δε τελευταίες ομπρέλες ΔΕΝ βλέπουν θάλασσα. Εμείς διαλέξαμε μια ήσυχη γωνιά στα δεξιά της παραλίας. Φυσικά όταν αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε την παραλία, τότε κατέβαιναν οι ορδές των ...λουόμενων.

Η ειδική εξέδρα που κατασκευάστηκε για το ναυαγοσώστη είχε αναρτημένο πανό που δήλωνε την ...απουσία ναυαγοσώστη. Η περί οικονομίας αντίληψη του ιδιοκτήτη!!

Χρυσή Ακτή: πήγαμε, κατεβήκαμε, είδαμε, συγκρίναμε και αποφασίσαμε ότι δίπλα υπήρχαν καλύτερες

Φάραγγας: καταπληκτική παραλία με ένα κόλπο και 2-3 άλλους μικρότερους, με καταγάλανα νερά και ένα πολύ όμορφο beach bar, απόλυτα συνδιασμένο με το περιβάλλον.

Σάντα Μαρία

Kολυμπήθρες: χωρίς λόγια ή ...χίλιοι καλοί χωράνε, εναλλάξ στη θάλασσα και στην παραλία

Ανατολική ακτή

Αγία Ειρήνη: όμορφη ...σκηνική παρουσία αλλά..., μας απογοήτευσε

Λωλαντώνης

Αγκάλη Χρυσής Ακτής : ουσιαστικά πρόκειται τρεις (3) παραλίες στη σειρά, Τσερδάκια, Αγκάλη Χρυσής Ακτής και Χρυσή Ακτή. Πανέμορφες και περίπου ...ίδιες. Η Αγκάλη Χρυσής Ακτής ξεχωρίζει. Ιδανικός τόπος και για σέρφερς

Μετά από 3 επαναληπτικές ψηφοφορίες, στην τρίτη και την κρισιμότερη, η παρέα διάλεξε ομόφωνα ως την ωραιότερη παραλία, την Αγκάλη Χρυσής Ακτής. Σας παραθέτω τα αποδεικτικά στοιχεία, που συνηγόρησαν στο αποτέλεσμα: οι εκπληκτικές ...γκαρσόνες, σε λευκό και μαύρο

Αρχιτεκτονική και εξοχικά

Οι στέγες αποτελούνταν από δοκάρια, σειρά καλαμιών, στρώμα φυκιών και χώμα

τώρα αυτουνού τι να του πεις;

Διάφορα περίεργα και αξιοπρόσεκτα, τουλάχιστον για τα δικά μας μάτια

Τα πευκάκια στο άλσος, στην Εκτονταπυλιανή γέρνουν από τους αέρηδες ή γέρνουν για να προσκυνήσουν την Παναγία;

Πολλά εκθέματα του αρχαιολογικού Μουσείου της Παροικιάς είναι εκτεθειμένα στο χώρο, ακόμα και έξω από το Μουσείο

Η σημαία φαντάζομαι τόσο παλιά όσο και το κάστρο που τη φιλοξενεί

Μιλάμε για ...Το στρίμωγμα

Τι υβριδική και κουραφέξαλα, ψάθινη και κάργα οικολογική

΄

Ο κήπος με τους απίθανους κάκτους

Αν μη τι άλλο, η ευρηματικότητα βγάζει μάτια ή μήπως το θράσος που περισσεύει

Υπέροχα γλυπτά στις Κολυμπήθρες

Πέτρινη ...σκιά ή μια εικόνα από την εποχή των Οι Φλίνστοουνς

το πλακάκι μπάνιου και πως αλλιώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί

η γοργόνα που λιάζεται ή ένα πτώμα στα βράχια

οι γούνες που φάγαμε, στο Mediterraneo, με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής (αποφύγετε τα φαγάδικα στο μικρό ενετικό λιμανάκι. Το πιθανότερο είναι να σας πιάσουν τον ...)

"...ο εξωτερικός τοίχος των κατοικιών στο κάστρο της Αντίπαρου, αποτελούσε το περιμετρικό αμυντικό τείχος..." μας λέει η σχική πινακίδα. "Το κάναμε για λόγους οικονομίας αλλά και έλλειψης οικοδομικών υλικών" μας εξομολογήθηκε μια γιαγιά.

Παραδοσιακή ...ναυτική οικογένεια Αντίπαρο

...οικολογική παρέμβαση της εταιρείας τηλεφωνίας

Γλυπτό στην παραλία Αγκάλης Χρυσής Ακτής (πίσω και μπρος)

Το είδαμε στην Αντίπαρο και είχε απόλυτο δίκιο.

Χωρίς σχόλιο

Η πάπια με τα παπάκια

'Ενα από τα καλά που έκανε η χούντα (καλά ντε, μη βαράτε, ένα αστείο πήγα να κάνω): με διάταγμα επέβαλε το λευκό στα κυκλαδίτικα σπίτια και το μπλέ, πράσινο ή κόκκινο στα πορτοπαράθυρα.

Κυρίες στις Λεύκες, που πουλούσαν παραδοσιακά γλυκά για τις ανάγκες της ανέγερσης του ναού (το γλυκό που αγοράσαμε ομολογώ πως ήταν ζαχαρωμένο).

Πάρος, 2009, Ιούλιος, 13-20, Μέρος 1ο

2009-07-24T19:30:00.026+03:00

Το νησί της Πάρου οφείλει την ονομασία του στον αρχηγό των Αρκάδων, Πάρο, που κατά τη γεωμετρική εποχή… Μα τι λέω; Αυτά θα τα βρείτε και θα τα διαβάσετε στους τουριστικούς οδηγούς. Εδώ θα σας την παρουσιάσω …οπτικά, φωτογραφικά, με τη δική μου ερασιτεχνική αντίληψη περί φωτογραφίας, ομορφιάς, ασχήμιας και καλοσύνης.

Κατ' αρχάς, βρήκαμε δωμάτιο στο Villa Studios του κυρ Χρήστου, ενός φιλόξενου ναξιώτη, γαμπρού στην Πάρο (που στο τέλος μάθαμε πως λεγόταν κυρ Μανώλης) στο Λογαρά. Μας βόλευε γιατί ήταν κοντά και στην Παροικιά μα και στη Νάουσα, συγχρόνως. Τα είπαμε, τα μιλήσαμε και αφού τα συμφωνήσαμε με τον κυρ Μανώλη (που νομίζαμε πως λεγόταν κυρ Χρήστος), εγκατασταθήκαμε και αρχίσαμε την περιήγηση∙ διπλό μεροκάματο, από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου και παραπέρα. Αφήστε τα να πάνε. Εδώ, στην αγκαλιά της ...άλλης, θα αράξω κανονικά.

Το λοιπόν, είδαμε και τι δεν είδαμε στην Πάρο:

Και εκκλησίες επισκεφτήκαμε -στην Παναγία την Εκατονταπυλιανή στην Παροικιά πήγαμε και θαυμάσαμε...και την Αγία Άννα τη "χορευταρού" προσκυνήσαμε μα δε χορέψαμε...και στο 'Αγιο Κωνσταντίνο στο κάστρο στην Παροικιά ανεβήκαμε μα κλειστό τον εβρήκαμε- ...και σε λόφους σκαρφαλώσαμε και δε λαχανιάσαμε...και πεταλούδες είδαμε μα δεν ενοχλήσαμε ...και ηλιοβασιλέματα απολαύσαμε και εκστασιαστήκαμε...και χρώματα στον ουρανό είδαμε και ανταύγειες στη θάλασσα μα βουντού δεν κάναμε ...και σε νησιώτικα καντούνια περπατήσανε μα δε χαθήκαμε ...και ορεινά χωριά επισκεφτήκαμε και κρέας καλό απολαύσαμε...και τις ομορφιές της Παροικιάς χαρήκαμε μα δε ξετρελλαθήκαμε κιόλας ...και η Νάουσα μας άρεσε μα δεν το κάνουμε και θέμα ...και στα στενά της Αντιπάρου "χαθήκαμε" και δεν απογοητευτήκαμε ...και την παραδοσιακή και μοντέρνα αρχιτεκτονική θαυμάσαμε μα δε ζηλέψαμε ...και σε όμορφες και καθαρές παραλίες κολυμπήσαμε και τις κορμάρες μας απλώσαμε μα δε τσουρουφλιστήκαμε ...και γούνα φάγαμε μα δεν τρελαθήκαμε ...και τη Φωνή της Πάρου διαβάσαμε κι εκεί σκεφτήκαμε να αρθρογραφήσουμε και σε νησιώτικο γλέντι -ανήμερα της Αγ. Μαρίνης- παρευρεθήκαμε μα να χορέψουμε δεν προλάβαμε ...και πολλά περίεργα και θαυμαστά είδαμε...

Η περιήγησή μας θα αποτελείται από δύο μέρη -οι φωτογραφίες ήταν πολλές χιλιάδες και έπρεπε να επιλέξουμε. Υπομονή να κάνετε να "κατέβουν" και περιμένοντας σιγοψιθυρίστε κάνα νησιώτικο . Καλή ξενάγηση.

Παναγία η Εκατονταπυλιανή, με τις 99 πύλες-ανοίγματα, που έτσι και βρεθεί η 100στή της πύλη θα απελευθερωθεί η Κωνσταντινούπολη από τους Τούρκους, σύμφωνα με την παράδοση

Αγία Άννα η "χορευταρού" που τη λένε κι έτσι γιατί, μόλις έκλειναν τα σχολεία για τις θερινές διακοπές, μαζευόντουσαν κάθε βράδυ στον κυκλικό της περίβολο και χόρευαν και θαύμαζαν οι απανταχού Παριανοί, όπως μας περιέγραψαν οι δύο κυρίες της φωτογραφίες

'Αγιος Κωνσταντίνος, ο εκπληκτικός σε αρχιτεκτονική ναός με στεγασμένο προαύλιο και καταπληκτική θέα προς την Παροικιά

οι 4 φιγούρες που σας έλεγα.....

'Αγιος Αντώνιος, κοντά στη Μάρπησσα, με την εκπλητική θέα στα γύρω χωριά μα και στη Νάξο. Σ' ένα λόφο ανατολικά, τον Κέφαλο, υπάρχουν τα ερείπια ενετικού κάστρου και σε πολύ καλή κατάσταση βρίσκεται εκεί σήμερα το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου του 16ου αιώνα. Στο προαύλιο του ναού διακρίνονται αρχαία κιονόκρανα και στον ευρύτερο χώρο διακρίνονται ερείπια ναών των αρχών του 15ου αιώνα.

Πίσω Λιβάδι και Λογαράς

Νάουσα

ανατολικά παράλια

Πρόδρομος

Πεταλούδες σε μια κοιλάδα, 5 χλμ από την Παροικιά, με τρεχούμενα νερά και οργιαστική βλάστηση, που αποτελεί ιδανικό τόπο διαβίωσης για εκατοντάδες πεταλούδες που μετακινούνται εδώ τους καλοκαιρινούς μήνες. 'Οταν πετάξουνε, το χρώμα τους είναι κόκκινο

Υπέροχα ηλιοβασιλέματα

από το Σιφναίικο Γιαλό, στην Αντίπαρο

από την Αγία 'Αννα τη "χορευταρού" στην Παροικιά

από την παραλία της Παροικιάς

Χρώματα στον ουρανό και χρωματισμοί στη θάλασσα

Νησιώτικα καντούνια

Το ορεινό χωριό Λεύκες για βόλτα αλλά και κρέατα

Παροικιά

οι περίφημες Πόρτες, με το ναυάγιο του Σαμίνα

Νάουσα

το μπαγάσα, στο δρόμο επάνω

Αντίπαρος

στα στενά Πάρου-Αντίπαρου

η γούνα και τα χταποδάκια που φάγαμε στη Νάουσα

Συνεχίζεται...οσονούπω!!

Ι.Μ. Φλαμπουρίου, 2009, Ιούνιος, 10

2009-06-10T23:58:00.021+03:00

Η παρέα σήμερα αποτελείται από 3 άντρες, συνάδελφοι στο σχολείο. Ο ένας εξ αυτών, ο Νίκος, σχετικά έμπειρος στην ορειβασία και ορειβατική πεζοπορία, ρίχνει την ιδέα: Πάμε jeeping (με το jeep του Χάρη) και επίσκεψη στην Ι.Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμπουρίου (ή απλά Ι.Μ. Φλαμπουρίου ή Φλαμουρίου) στο βόρειο-ανατολικό άκρο του νομού Μαγνησίας, στα όρια μεταξύ Πηλίου - Μαυροβουνίου.

Φωτογραφία από το διαδίκτυο

Αναχωρούμε από Λάρισα 10:30 προς Παλαιά Εθνική Οδό (ΠΕΟ) Βόλου και στρίβουμε αριστερά προς Αχίλλειο και Καλαμάκι και από κει προς Κανάλια. Δεξιά μας η νεοσύστατη λίμνη της Κάρλας κι εμείς έξω από το χωριό στρίβουμε αριστερά προς το χωριό Κερασιά. Στη διαδρομή αφήνουμε διασταύρωση αριστερά για Βένετο, που οδηγεί σε 13 χιλ. στο χωριό. Μετά από 5 χλμ φτάνουμε στο χωριό Κερασιά, δίπλα στη βρύση στρίβουμε αριστερά ακολουθώντας την πινακίδα προς Άνω Κερασιά (7 χλμ) και Ι.Μ.Φλαμπουρίου (ο δρόμος στην Κερασιά δεξιά οδηγεί στο Βόλο). Στο χωματόδρομο που ακολουθούμε βρίσκουμε διασταύρωση, αριστερά προς Βένετο, δεξιά προς Άνω Κερασιά και ευθεία προς τη Μονή.

Αντικρίζουμε την καταπληκτική θέα, στην αρχή την λίμνη Κάρλα κι έπειτα τη θάλασσα, το Αιγαίο πέλαγος.

Στα 3 χιλ. βρίσκουμε διασταύρωση αριστερά για Μονή Φλαμπουρίου. Συνεχίζουμε το χωματόδρομο –που σε ορισμένα σημεία είναι δύσβατος- και σε κάποιο μικρό ξέφωτο, βλέπουμε στην πλαγιά, το δασικό δρόμο που πάει για το Φλαμούρι και το Πουρί. Συνεχίζουμε πάντα στο δασικό δρόμο, και από την αριστερή μας πλευρά αρχίζει να σχηματίζεται ρεματιά η οποία βαθαίνει όσο κατεβαίνει προς το Αιγαίο. Η απέναντι πλαγιά της ρεματιάς είναι περισσότερο πετρώδης, με πυκνή θαμνώδη βλάστηση και πολύ λίγα μεγάλα δένδρα. Ετούτη όμως η πλαγιά της ρεματιάς που βαδίζουμε εμείς, η ανατολική, έχει πολύ χώμα και υπάρχει μεγάλο δάσος από οξιές, οι οποίες όσο βαδίζουμε προς το μοναστήρι γίνονται πιο μεγάλες.

Μετά από λίγο φτάνουμε σε αδιέξοδο, στην αρχή του μονοπατιού...

...το οποίο οδηγεί στο μοναστήρι του Φλαμπουρίου. 'Ενα ζευγάρι ξένων απολαμβένει την ηρεμία του τοπίου. Αφήνουμε το τζιπ...

...και ακολουθούμε μονοπάτι το οποίο ξεκινάει μπροστά από το καμαράκι - αποθήκη που βρίσκεται εδώ. Κατηφορίζει λιγάκι απότομα στην αρχή του το μονοπάτι. Οι οξιές εδώ είναι πιο ανεπτυγμένες, ευθύκορμες, και λίγο πιο κάτω αφήνουν ανοιχτό ορίζοντα από την αριστερή μας μεριά, όπου από 'δω φαίνεται χαμηλά το μοναστήρι.

Όσο κατηφορίζουμε στο μονοπάτι τόσο οι οξιές γίνονται πιο ανεπτυγμένες ενώ μικρά ρέματα εμφανίζονται.

Η διαδρομή από το χωματόδρομο μέχρι την αρχή του μονοπατιού είναι 5,3 χλμ. Περπατήσαμε περίπου 30 λεπτά μέσα σε πυκνόφυτο δάσος οξιάς, συναντήσαμε φυσικά οξιές, φτέρες, άγριες φράουλες και μια δροσερή πηγή.

Για το ξέφωτο στη φωτογραφία κάτω, φημολογείται πως ένας σίφουνας ξερίζωσε τα τεράστια δέντρα, οι δε μοναχοί το θεώρησαν θαύμα το ότι περιορίστηκε εκεί και δε κατέστρεψε τη Μονή.

Απαραίτητη η στάση και μετά από λίγες εκατοντάδες μέτρα, βρεθήκαμε στο μοναστήρι, που βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μ. (Στην αρχή του μονοπατιού, το ειδικό όργανο που διαθέτουμε γράφει: 708 μ. υψόμετρο, πίεση 931 μιλιμπαρ).

Στη Μονή μας υποδέχεται νεαρός καλόγερος, από τους συνολικά τέσσερεις, ο οποίος μας ανοίγει την εκκλησία για προσκύνημα.

Η κάτω φωτογραφία είναι ¨κλεμένη" από το διαδίκτυο

τα κτήματα της Μονής, μέσα σε έναν απέραντο καστανεώνα

Οι επόμενες δύο φωτογραφίες είναι "κλεμένες" από το διαδίκτυο

Στην επιστροφή, απαραίτητη η στάση στην πηγή για …κολατσιό. Ψωμί, φέτα (από τη Δεσκάτη, πατρίδα του εικονιζόμενου Νίκου) και ντομάτα.

Ο Χάρης και ο Νϊκος σε στιγμές ...αγρανάπαυσης

Ξεκούραση και ξανά στο μονοπάτι της επιστροφής.

Άλλη μία στάση για φωτογραφίες. Ατενίζουμε το Αιγαίο πέλαγος και τον Αγιόκαμπο

Το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου

Στο βάθος ο Αγιόκαμπος και το ακρωτήρι Δερματάς

Λίγα λόγια για την Μονή:

Η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Φλαμουρίου είναι μετόχι του Αγ. 'Ορους που βρίσκεται στο Πήλιο, στις πλαγιές του Μαυροβουνίου. Ιδρύθηκε από τον όσιο Συμεών τον Μονοχίτονα και Ανυπόδητο (+1594), ο οποίος, αφήνοντας το Άγιον Όρος, μετέβη στο Πήλιο, όπως δηλώνει και η φθαρμένη πινακίδα.

Εκεί έκτισε την περιώνυμη μονή της Αγίας Τριάδος Φλαμουρίου, στην οποία συνάχθηκε πλήθος μοναχών. Θεμελιώθηκε το 1595 και ολοκληρώθηκε το 1602, σύμφωνα με σχετική περιγραφή που βρίσκεται στο υπέρθυρο της εκκλησίας. Το καθολικό του μοναστηριού, αφιερωμένο στη μεταμόρφωση του Σωτήρα, έχει πέντε τρούλους. Είναι αντρική Μονή και ισχύει το άβατον για τις γυναίκες.

Εντυπωσιακό μοναστήρι με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, ανακαινίζεται και κτίζεται και χώρος φιλοξενίας.

Τα υλικά μεταφέρονται με μουλάρια...

....αλλά τώρα τελευταία έχουν δημιουργήσει (και συνεχίζονται οι εργασίες) ένα τελεφερίκ για τη μεταφορά προϊόντων.

Είναι ίσως το μοναδικό ή από τα ελάχιστα μοναστήρια στα οποία ο προσκυνητής πρέπει να βαδίσει για να φτάσει εκεί. Το δε μονοπάτι είναι σκιερό, ελάχιστα μέτρα βαδίζει κανείς στον ήλιο. Και κάτι τελευταίο, όταν επισκεφθείτε τη Μονή ή οποιαδήποτε Μονή, πάρτε μαζί σας και ένα δώρο για τους μοναχούς. Οπως ένα σακουλάκι καφέ, ζάχαρι, λουκούμια. Θα τους ευχαριστήσετε πάρα πολύ.

Στη Μονή, μπορεί να φτάσει κανείς και από το Βένετο, ακολουθώντας το σηματοδοτημένο, αλλά έντονα ανηφορικό μονοπάτι (2 ώρες), αλλά και από την Άνω Κερασιά (διάρκεια: 2 ώρες μονοπάτι, αγροτικός).

Καρπενήσι, 2009, Μάιος, 1-3: Μέρος 3ο (τελευταίο)

2009-05-24T12:02:00.002+03:00

Διαδραστικός Χάρτης στη σελίδα evrytania.eu

Κυριακή πρωί ξημέρωσε και η μέρα δυσκολότερη των υπολοίπων. Καθότι προβλέπει εκδρομή στη λίμνη των Κρεμαστών και στη Μονή Τατάρνας και στη συνέχεια την επιστροφή στη Λάρισα. Και σήμερα η ημέρα είναι καλή, καλύτερη των δύο προηγούμενων. Επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητο -μαζί με τις αποσκευές- και φύγουμε για τον προορισμό μας. Μέσω Ανω Καλεσμένου και Καλεσμένου οδηγούμαστε προς την Ανατ. Φραγκίστα. Κατηφορίζοντας τα βουνά μέσα από πυκνή βλάστηση, πλατάνια ως επί το πλείστον, το τοπίο αλλάζει. Τα πλατάνια αντικαθίστανται με θάμνους -παραμένουν πράσινα τα βουνά- και οι βρύσες λιγοστεύουν. Η διαδρομή δαιδαλώδης, οι θερμοκρασίες αλλάζουν αλλά ευτυχώς ο ήλιος δεν είναι καυτός, οπότε δε χρειάζεται το κλιματιστικό• τα ανοικτά παράθυρα κάνουν καλή δουλειά. Φτάνουμε Ανατ. Φραγκίστα και απέναντι στη Δυτ. Φραγκίστα. Μια στάση επιβάλλεται για μια φωτογράφηση.

Αποφασίζουμε να μην κατευθυνθούμε νότια προς τη γέφυρα Επισκοπής (την είχαμε επισκεφθεί μια προηγούμενη φορά) αλλά να συνεχίζουμε δυτικά βορειοδυτικά και σε κάποιο σημείο του δρόμου φαίνεται μέρος της Λίμνης των Κρεμαστών

'Αποψη της λίμνης, από το διαδίκτυο

Κινούμαστε βόρεια παράλληλα με την ακτογραμμή (στ’ αριστερά μας η λίμνη) και διακρίνεται η νέα γέφυρα Τατάρνας.

Σε κάποιο σημείο ένα μικρός καταρράχτης μας δροσίζει.

Διαβαίνουμε τη μεταλλική γέφυρα στην τοποθεσία Κρυονέρι (Κρέντης) Κερασοχωρίου...

..για τη χερσόνησο που δημιουργείται και το προσκύνημα μας στην Ιερά Μονή Τατάρνας. Αφήνουμε δεξιά μας την 'Ανω Τσούκα Παλιοκάτουνου και δεξιά την Τσούκα Παλιοκάτουνου και στη διασταύρωση δεξιά για τη Μονή. Φτάνουμε σε μια καταπράσινη «γωνιά». Η Μονή όπως όλες οι άλλες, χωμένες στο πράσινο, «χαμένες» στην ηρεμία του τοπίου, περιποιημένες, πολύχρωμες από τα λουλούδια τα οποία επιμελούνται οι ένοικοί της, με όμορφες «γωνιές» και «απόψεις».

Ένα τυροπιτάκι, μια φρυγανιά, ένα φρούτο και δροσερό νεράκι και βουρ… Η θέα της κοιλάδας με τον ποταμό να τη διασχίζει, καταπληκτική.

Στάση στο βενζινάδικο, προτού διασχίζουμε τη μεταλλική γέφυρα, για καφέ και ….φωτογραφίες

Το νερό δεν είναι κρύο, αλλά ούτε και καταγάλανο• μας δροσίζει όμως. Συνεχίζουμε βόρεια, βορειοδυτικά• θα κάνουμε μια …κυκλική πορεία βόρεια από Κρέντη, Κερασοχώρι, Γούρδεση Χρύσως για Δάφνη, Δομιανοί, Αγ. Τριάδα, Αγ. Χαράλαμπο προς Φουρνά, Σμόκοβο, Καρδίτσα, Λάρισα. Ρωτάμε σχετικά σε αστυνομικό Σταθμό της περιοχής και μας αποτρέπουν γιατί το δασαρχείο δεν έχει καθαρίσει τους δρόμους. «Αν κολλήσετε κάπου και μας ειδοποιήσετε δε θα μπορούμε να ‘ρθούμε γιατί δεν έχουμε και τα κατάλληλα μέσα» μας προειδοποίησε ο αστυνόμος υπηρεσίας. Έτσι, γυρίζουμε νότια προς Βίνιανη και Νέα Βίνιανη προς Καρπενήσι. Χωρίς στάση, διασχίζουμε και πάλι τον Τυμφρηστό και μετά τον 'Αγιο Νικόλαο στρίβουμε αριστερά προς Αγ. Χαράλαμπο, Φουρνά, Ρεντίνα, Σμόκοβο.

Μια δεύτερη στάση επιβάλλεται, καθ’ ότι ο Τυμφρηστός εμπνέει αλλά και …ζορίζει με τις στροφές.

Φαγητό θα αναζητήσουμε καθ’ οδόν. Αμ δε….. Η Ρεντίνα απέχει ένα χλμ από τον κεντρικό δρόμο, οπότε αναζητούμε εκεί τροφή. Ατυχώς, τα πάντα είναι κλειστά. Έτσι, καταλήγουμε σε μια μικρή βόλτα στην πλατεία και γύρω από αυτήν.

Συνεχίζουμε προς Λουτροπηγή (Σμόκοβο) και στρίβουμε προς τα Λουτρά Σμοκόβου. Κι εκεί κλειστά τα βρίσκουμε. Ούτε φωτογραφίες δεν έχουνε κουράγιο να βγάλουμε. Η ώρα περασμένη, τα στομάχια διαμαρτύρονται, η γκρίνια αρχίζει (έπρεπε…, αν …, να….). Να μην τα πολυλογώ, φτάσαμε να τρώμε μεσημεριάτικο φαγητό στην πόλη της Καρδίτσας, κοντά στο πάρκο Παυσίλυπο. Το πάθημά μας –όσον αφορά στο φαγητό- ελπίζω να γίνει μάθημα• φάε όπου βρεις ή πάρε κάτι μαζί σου.

Δεν ισχυρίζομαι πως γνώρισα σ’ αυτό το 3ήμερο την Ευρυτανία. Υπάρχουν πολλά μέρη για να επισκεφθεί κανείς. Ένα από αυτά είναι και το φαράγγι Πανταβρέχι ή Πάντα Βρέχει. (Φωτογραφίες μπορείτε να δείτε στο xblog.gr). Εκεί χρειάζεται όχημα με κίνηση και στους 4 τροχούς, όπως και η διαδρομή μέσω Δάφνης, για την επιστροφή, την οποία δεν πραγματοποιήσαμε. Οψόμεθα για μια επόμενη επίσκεψη!

Καρπενήσι, 2009, Μάιος 1-3: Μέρος 2ο

2009-05-21T15:37:00.000+03:00

Σάββατο 2 του Μάη και επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητο. Ο καιρός πολύ καλύτερος, με ηλιοφάνεια και λίγα σύννεφα. Ηλιοφάνεια για να απολαμβάνεις και σύννεφα για να μην ιδρώνεις στους περιπάτους. Η ατμόσφαιρα καθαρή. Κινούμαστε νοτιοδυτικά, προς Προυσό, παράλληλα με τον Καρπενησιώτη ποταμό...

...στην κοιλάδα με την εξαιρετική βλάστηση...

...όπου τα αγριολούλουδα ανθίζουν ακόμα και μέσα στα χαλίκια...

το ποτάμι με το νερό να ρέει και τους απόκρημνους βράχους και τα φαράγγια.

Η διαδρομή συναρπάζει. Είναι αυτό που λένε, η φύση οργιάζει...

Αφήνουμε τους Κορυσχάδες δεξιά μας, Το Μικρό Χωριό και το Παλαιό Μικρό Χωριό δεξιά, το Μεγάλο Χωριό αριστερά και διασχίζουμε το Γαύρο ή Γαύρο, ένα ταβερνοχώρι θάλεγα, δίπλα στο ποτάμι. Σε μια στροφή του δρόμου, ο τεράστιος βράχος είναι λαξεμένος και ο δρόμος, σύριζα στον Καρπενησιώτη περνάει από κάτω. Δέος και τρόμος…

Λίγο πιο κάτω, σταματάμε στην τοποθεσία «Πατήματα». Εκεί εικάζεται πως πάνω στο βράχο φαίνονται σχηματισμένες πατούσες, τα πατήματα της Παναγίας, "Το Τύπωμα και τα Πατήματα της Παναγίας". Ένα κεράκι και φύγαμε.

Σε μια από τις επόμενες στροφές, σ’ ένα υψωματάκι-βράχο αριστερά, διακρίνουμε ένα παρατηρητήριο. Ανεβαίνουμε πεζή να το δούμε. Η θέα της περιοχής μας γοητεύει.

Στο ηλιόφωτο διακρίνεται το χωριό Καρίτσα

Συνεχίζοντας, σε μια στροφή δεξιά αντικρίζουμε το εκπληκτικό μοναστήρι της Παναγίαςς Προυσιώτισσας, κτισμένο πάνω σε απόκρημνους βράχους, με φόντο το χωριό Προυσός.

Λίγο πριν και λίγο μετά, δύο πύργοι-οχυρωματικά έργα του 17ου αιώνα, που όπως μαρτυρεί η πινακίδα, κτίστηκαν για την προστασία της Μονής κατά την τουρκοκρατία, διατέλεσαν κέντρο γραμμάτων και καταφύγιο των αγωνιστών. Σε κάποια φάση της ζωής του, ο Γ. Καραϊσκάκης διέμεινε στη Μονή για ανάρρωση, εξ ου και η προτομή του.

Ο ανατολικός πύργος

Ο δυτικός πύργος

Ο Γ. Καραισκάκης με δύο ...σύγχρονες, απαστράφτουσες και μοντέρνες Μπουμπουλίνες

Κατηφορίζουμε για τη Μονή. Ο κόσμος πολύς• βαφτίσια και προσκυνητές γαρ.

Η Μονή είναι κτισμένη σε απόκρημνο βράχο, η εκκλησία βρίσκεται στην «κουφάλα» ενός βράχου, υπάρχουν τα κελιά των μοναχών σε απόκρημνο μέρος και δύο κτίρια με δωμάτια για τους επισκέπτες-προσκυνητές.

Τα κελιά των μοναχών

Προσέξτε τη λεπτομέρεια στα οματοϋάλια

Τα παλαιά κελιά φιλοξενίας των επισκεπτών-προσκυνητών

Η εκκλησία της Μονής "χωμένη" στο βράχο

Ο χώρος στην εκκλησία με τη θαυματουργή εικόνα, η φωτογράφηση απαγορεύεται :-)

Τα κελιά των μοναχών, αγκαλιά με το βράχο, όπου η πρόσβαση απαγορεύεται

Το Μουσείο της Μονής, εκεί όπου η φωτογράφηση απαγορεύεται...:-)

Σε διπλανό λόφο-βράχο βρίσκεται το καμπαναριό-ρολόι. Υπέροχο κτίσμα, επιβλητικό. Αποφασίζουμε να το επισκεφτούμε, ανηφορίζοντας καμπόσα σκαλοπάτια.

Απολαμβάνουμε τη θέα από ψηλά, τόσο τη Μονή, όσο και το χωριό και τη γύρω περιοχή

Το πέτρωμα έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενώ στη βάση του βράχου, υπάρχει ένα κτίσμα με επιγραφή που δηλώνει πως υπήρξε Σχολή Ελληνικών Γραμμάτων της Ρούμελης επί Τουρκοκρατίας.

Η παρέα θέλει καφέ, γι αυτό αφήνουμε τη Μονή και ανηφορίζουμε στο χωριό Προυσός. Αποφασίζουμε για καφέ στην …Μαγκούφα Καρδιά».

Αλλά είναι κλειστά οπότε αράζουμε στην πλατεία, ένα μπαλκόνι με θέα την κοιλάδα που σχηματίζεται από τον Καρπενησιώτη ποταμό. Τώρα δικαίως θα σκεφτείτε: αν η θέα από το ...μπαλκόνι είναι τόοοοοσον ωραία, τότε αυτοί γιατί κοιτάνε αντίθετα; Απάντηση: για χάριν της φωτογράφησης!

Γυρίζουμε πίσω από την ίδια διαδρομή και στρίβουμε αριστερά προς το Μικρό Χωριό και το Παλαιό Μικρό Χωριό. Μαζί με το Μεγάλο Χωριό, είναι τα πλέον διαφημισμένα χωριά στο Καρπενήσι. Μια στάση για οπτική απόλαυση.

Από εκεί φαίνεται ο Καρπενησιώτης ποτανός και η κοιλάδα που σχηματίζει, ενώ στο βάθος διακρίνεται το Καρπενήσι.

Απέναντι είναι κτισμένο το Μεγάλο Χωριό• πάμε για αναζήτηση …ταβέρνας.

Προσέξτε τη λεπτομέρεια στην ανθρωπόμορφη γκλίτσα!!

Ταβέρνα γιοκ, μόνο καφετέριες που σερβίρουν πρωινό, αλλά η ώρα έχει παρέλθει οπότε… Κάποιος θυμάται πως στο χωριό Γάβρος ή Γαύρος, κοκορέτσι κα κεμπάπ ψηνόταν σε ψησταριά, στη στροφή του δρόμου. Ο κύβος ερρίφθη. Πάμε να φάμε κεμπάπ στο Γάβρο (ή Γαύρο). Το ταβερνάκι «Η λαδόκολλα», της Μαρίας και του Γιάννη μας περιμένει, ενώ τα στομάχια μας δεν περιμένουν άλλο.

Δοκιμάστε το κατίκι (κάτι σαν γαλοτύρι). Αξίζει ακόμα και μόνο του να το φας, κάνοντας …βούτες με το καψαλισμένο ψωμί.

Για τη διαδρομή μη ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας κάτι ...φαγώσιμο. Στο Καρπενήσι, υπάρχουν χειροποίητες πίτες και πιτάκια, αλμυρά και γλυκά. Νερό δε σας χρειάζεται. Οι βρύσες αφθονούν. Καλό ταξίδι.

Το βράδυ, παρακολουθήσαμε τον τελικό Κυπέλλου ΑΕΚ-ΟΣΦΠ, παρέα με μια ομάδα αποτελούμενη από ...γαύρους. Μπάφιασα, να πω την αλήθεια, εγώ, ένας δηλωμένος βάζελος!

Καρπενήσι, 2009, Μάιος, 1-3: Μέρος 1ο

2009-05-18T17:26:00.002+03:00

Πάμε Καρπενήσι; 'Ενας εξαιρετικός διαδραστικός χάρτης της Ευρυτανίας υπάρχει στην ηλεκτρονική δ/νση: Evritania.gr

Τριήμερο της Πρωτομαγιάς και οι …γνωστοί-άγνωστοι απεφάσισαν: απόδραση στο Καρπενήσι (η πρώτη ιδέα ήταν για τη μαγευτική Αίγινα και η δεύτερη για την ορεινή Κορινθία, τη Ζήρεια ή Ζηρια). 'Οπλα, κράνη, παλάσκες, χάρτες, κιάλια, ψηφιακές μηχανές και ...βουρ για να κατακτήσουμε τη μονοεδρική έδρα της Ευρυτανίας. Καταστρώνουμε σχέδιο (για να μην υπάρχουν γκρίνιες) και ...πρώτη μέρα η άφιξη και περιήγηση εντός κι επί τα αυτά. Δεύτερη μέρα επίσκεψη στον Προυσσό και τα χωριά της διαδρομής και τρίτη μέρα στη λίμνη των Κρεμαστών και επιστροφή μέσω Φουρνών, Ιτέας προς Λάρισα.

Παρασκευή πρωί αναχωρούμε μέσω Λαμίας και στρίβουμε για Καρπενήσι. Σύννεφα στον ουρανό αλλά και ηλιοφάνεια• καλός καιρός για ταξίδι.

Στάση στα Λουτρά Υπάτης για ξεκούραση και καφέ. Ο χώρος εκπληκτικά προσεκτικός, καθαρός και πράσινος, έτοιμος να δεχτεί τους επισκέπτες του. Το χωριό δεσπόζει στην πλαγιά πίσω μας αλλά ο προορισμός είναι άλλος. Κάπου εκεί είναι και η Μονή Αγάθωνος...

Διασχίζουμε τον Τυμφρηστό, μιας και το τούνελ ήταν κλειστό μάλλον για συντήρηση, μέσα από δάση με έλατα, πυκνά και στοιχισμένα.

Δαιδαλώδης η διαδρομή αλλά καταπράσινη και ευωδιαστή.

Μεσημέρι φτάνουμε στο Καρπενήσι και καταφεύγουμε στο ξενοδοχείο Elvetia, στον κεντρικό δρόμο, λίγο πριν την κεντρική πλατεία. Δωμάτιο με δύο δίκλινα, 80 ευρώ η βραδιά με πρωινό. Απέναντι από το ξενοδοχείο κατεβαίνουμε λίγα σκαλοπάτια και στον πεζόδρομο αριστερά, μυρωδιές από …ταβέρνα. ΗΦωλιά του Κόκορα, γεμάτη επισκέπτες και με ωραίο διάκοσμο.

Παραγγέλλουμε (δοκιμάστε γίδα βραστή σούπα, θα γλείφετε τα δάκτυλά σας), τρώμε, πίνουμε και κρασάκι και στο ξενοδοχείο για ύπνο. Ήδη στο Βελούχι πέφτει ομίχλη και στην περιοχή ψιλόβροχο. Το απόγευμα ανεβαίνουμε σ' ένα οροπέδιο του Βελουχιού, σε υψόμετρο 1840 μ. στη θέση "Διαβολότοπος", εκεί όπου βρίσκεται το Χιονοδρομικό Κέντρο Καρπενησίου, που απέχει 12 χλμ. από την πόλη του Καρπενησίου. Στη διαδρομή συναντούμε χιόνι δεξιά αριστερά στο δρόμο, μπαίνουμε σε ομίχλη και όταν φτάνουμε πάνω, δε βλέπουμε τίποτε.

Το Καρπενήσι και το Βελούχι -με το χιονοδρομικό κέντρο- να δεσπόζει

Επιστρέφοντας στην πόλη, απολαμβάνουμε μια πανοραμική άποψή της από ψηλά.

Εντύπωση μας κάνει ένα συγκρότημα-γιαπί -στο κάτω μέρος της φωτογραφίας, κεντρικά- με απότομη κεραμιδένια στέγη, εγκαταλελειμμένο πάνω από εικοσαετία.

Επιλέγουμε, για καφέ ή ποτό, το ξενοδοχείο Lecadin, σ’ ένα ύψωμα με πανοραμική θέα της πόλης.

Ο χώρος του σαλονιού-καφετέριας όμορφα διακοσμημένος.

Η ώρα περνά ευχάριστα, το ψιλόβροχο και ο αέρας σταματούν και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο. Χιονισμένες βουνοκορφές ξεπροβάλλουν και σε κάνουν να αναρωτιέσαι: τι ομορφότερο άραγε έχει η Αυστρία ή η Ελβετία και τις προτιμούν οι ....νεοέλληνες;.

Αποφασίζουμε για μια μικρή βόλτα, περιμετρικά του κέντρου, της κεντρικής πλατείας και προσκύνημα στην Αγ. Τριάδα, που βρίσκεται πάνω από την πλατεία.

Η πλατεία είναι όμορφα και καλλιτεχνικά πλακοστρωμένη με το δημαρχείο να δεσπόζει. Στο ισόγειο λειτουργεί καφέ και οι λουκουμάδες να ευωδιάζουν!

Γυρίζουμε πίσω για να χαλαρώσουμε στο στο όμορφα διακοσμημένο σαλόνι του ξενοδοχείου. Ύπνος, σχετικά νωρίς, γιατί θα ξημερώσει μια δύσκολη μέρα• επίσκεψη στον Προυσσό με τα ενδιάμεσα αξιόλογα χωριά και τοπία.

Ξυπνάω πρώτος από την παρέα και αφού απολαμβάνω το πρωινό στο σαλόνι του ξενοδοχείου, αποφασίζω μια μικρή βόλτα στην ...πάνω πόλη παρέα με τη ψηφιακή. Σκαλοπάτια και δρομάκια με οδηγούν στις γειτονιές πάνω από το ξενοδοχείο. Η πόλη ακόμα κοιμάται. Συναντώ πέτρινα σπίτια, όμορφα και περιποιημένα, βρύσες πέτρινες και πολύ πράσινο με όμορφα λουλούδια (το κλίμα τα ευνοεί).

'Αποψη της πλατείας, με την Αγία Τριάδα

Τσαριτσάνη Ελασσόνας, 2009, Μάρτιος, 8 (Μέρος Β')

2009-03-12T21:09:00.001+02:00

Ιστορική και Μαρτυρική κοινότητα Τσαριτσάνης, μας …προειδοποιεί η πινακίδα και μας καλωσορίζει..

Απέχει 36 χλμ από Λάρισα (στην Ε.Ο. Λάρισας-Κοζάνης) και 4 χλμ από Ελασσόνα, νότια.

'Αποψη από το βουνό. Στο κέντρο δεσπόζει ο μεγάλος πλάτανος, με την Οικονόμειο Σχολή, την εκκλησία της Παναγίας και τον πύργο Μάμτζιου.

κοντινότερο πλάνο

Η επίσκεψή μου ήταν …συνοπτική, και συμπτωματική. Τις δύο Ιερές Μονές ήθελα να δω (όπως περιέγραψα στο Α’ μέρος) και στην επιστροφή μου, έκανα μια στάση, είδα και φωτογράφισα.

Τα δρομάκια είναι πολύ στενά και κάποια αρκούντως ανηφορικά. Οδηγείτε με προσοχή. Αφήνω το αυτοκίνητο στη μικρή πλατεία πάνω από την εκκλησία, την πλατεία Σοφίας Βέμπω, όπως πληροφορεί η μαρμάρινη στήλη.

Μια παλιά βρύση δροσίζει τον επισκέπτη.

Κάτω από την πλατεία, υπάρχει ο ναός της Παναγίας, πρώην μητροπολιτικός ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου (τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική). Την βρίσκω κλειστή. Σήμερα γιόρταζε, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, αλλά εγώ ήμουν ...καθυστερημένος.

Δίπλα σώζεται το πυργόσπιτο του Μάμτζιου, μοναδικό πλέον δείγμα της θαυμάσιας τοπικής αρχιτεκτονικής. 'Αλλοι δύο πύργοι έχουν καταστραφεί.

Λίγα λόγια για τα πυργόσπιτα. Είχαν φτιαχτεί για να προστατεύουν τους κατοίκους από τις επιδρομές των Σλάβων, των ληστών και των Γκέγκηδων. Μες τα υπόγεια (τα λεγόμενα μπουντρούμια) κρύβονταν οι κάτοικοι στις διάφορες επιδρομές. Εκεί υπήρχαν και Χαβούζες (μεγάλα βαρέλια, μέσα στα οποία μάζευαν βρόχινο νερό για τις δουλείες τους και για τις εργασίες των υφαντών σε καιρούς ξηρασίας). Είχαν φροντίσει να φτιάξουν και λαγούμια (υπόγειες μυστικές σήραγγες). Το πάχος του τοίχου (από σχιστόλιθο και ασβεστοκονίαμα) είναι 1 μέτρο. Το ύψος του πυργόσπιτου είναι 15 μέτρα. Κρίθηκε διατηρητέος από την Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Θεσσαλίας. Στον δεύτερο και τρίτο όροφο έμενε ο πυργοδεσπότης με την οικογένεια του. Στις ένδοξες μέρες, το όλο κτίσμα (πύργος, προκτίσματα, πύλη, τείχος) έμοιαζε με απόρθητο φρούριο και ενέπνεε αίσθημα ασφαλείας.

Εκεί κοντά βρίσκεται και το τριώροφο καλλιμάρμαρο γυμνάσιο (1910), που ονομάστηκε Οικονόμειος Σχολή. Ήταν το μοναδικό πρότυπο γυμνάσιο του κράτους στην επαρχία Ελασσόνας ως το 1943 (χρονιά που τα στρατεύματα κατοχής το πυρπόλησαν μαζί με το υπόλοιπο χωριό). Το κτίριο ανοικοδομήθηκε το 1956 με δωρεές ομογενών της Αμερικής για να επαναλειτουργήσει ως σχολείο.

Στο Σχολείο, δίδαξαν εξέχουσες προσωπικότητες, όπως οι Δ. Πέζαρος, Κ. Κούμας και Κων/νος Οικονόμου ο Εξ Οικονόμων. Η Τσαριτσάνη υπήρξε πατρίδα του Κων/νου Οικονόμου του εξ Οικονόμων (1780-1857, μέγας διδάσκαλος του Γένους, του οποίου δημιούργημα είναι η Οικονόμειος Σχολή), του Ιωσήφ Ρωγών (αγωνιστής του 1821, πήρε μέρος στην έξοδο του Μεσολογγίου. Σήμερα λειτουργεί το Γυμνάσιο και το Λύκειο Τσαριτσάνης καθώς φιλοξενεί και την περίφημη βιβλιοθήκη.

Στη μικρή αυλή του σχολείου, υπάρχει ένα υπεραιωνόβιος κυπαρίσι, το οποίο έχει κριθεί ως διατηρητέο μνημείο της φύσης. Φανταστείτε πως για να κλαδευτεί απαιτείται η έγκριση της υπηρεσίας Αρχαιοτήτων.

καμπαναριό και κυπαρίσι συναγωνίζονται σε ...ύψος

Κατεβαίνω στην κεντρική πλατεία του χωριού. Ο κόσμος, ο οποίος συγκεντρώθηκε για ...τσιπουροποσία -το χωριό σήμερα γιορτάζει- αποχωρεί κι εγώ βγάζω κάποιες φωτογραφίες.

Πηγές πληροφοριών και άλλο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Βαλτέτσικο και Σωτήρας Τσαριτσάνης, 2009, Μάρτιος, 8 (Μέρος Α)

2009-03-09T18:33:00.016+02:00

Γράφοντας στο Google Earth, Τsaritsani, Greece θα δείτε τον παρακάτω δορυφορικό χάρτη

Κυριακή 8 Μαρτίου 2009, μια μέρα με εναλλαγές ήλιου, σύννεφων και τοπικών βροχών, ξεκινάω από Λάρισα για Τσαριτσάνη προς Ελασσόνα, βόρεια της Λάρισας. Η διαδρομή είναι 36 χλμ και αφήνοντας τη πυκνή ομίχλη, στην περιοχή της Μελούνας, αντικρίζω τον κάμπο -μικρό οροπέδιο- της Ελασσόνας. Στρίβω δεξιά προς Τσαριτσάνη με προορισμό δύο μοναστήρια, το Βαλέτσικο (Μονή Αγ. Δημητρίου) και την ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ένα εκκλησάκι σ’ έναν ψηλό βράχο. Ο δρόμος περνά από το δημοτικό γήπεδο και μια μικρή πινακίδα …κάπου στο χωριό, σας ενημερώνει κακήν κακώς για στροφή δεξιά. Μάλλον δε συμπαθούν τους επισκέπτες;

Δυστυχώς δεν υπάρχουν κατατοπιστικές πινακίδες για τα εν λόγω (εγκαταλελειμμένα) μοναστήρια, σε αντίθεση για τα εντός του οικισμού αξιοθέατα, οπότε καλύτερα να ρωτήσετε. Μπορεί να σας αποτρέψουν γιατί ο δρόμος δεν είναι βατός, χωματόδρομος είναι, αλλά μην ανησυχήσετε• πήγα με ιχ και όχι 4x4 και μια χαρά ήταν.

Αν βρείτε κάνα βράχο στο δρόμο, ε παραμερίστε τον ή απλά προσέξτε τον.

Διασχίζω το δάσος πάνω –ανατολικά- της Τσαριτσάνης και μέσα από δαιδαλώδη χωματόδρομο, σε 4,4 χλμ. φτάνω σε μία διασταύρωση – η μοναδική που συνάντησα, άρα δεν είχα …προβληματισμούς στη διαδρομή.

Δύο στάνες-προβάτες στη διασταύρωση και στρίβω δεξιά, για το Βαλέτσικο. Μετά από κάποιες στροφές φαίνεται απέναντι.

Σε 2,6 χλμ φτάνω. Η είσοδος και το οικοδόμημα μου φαίνονται …κάπως. Πλησιάζω , μονή είναι κλειστή.

Κάνω τη γύρα και βρίσκω τρόπο για να μπω.

Γκρεμισμένη η μονή με δύο κτίσματα στον περίβολο• η εκκλησία –μάλλον η παλιά με μια προσθήκη- και ένα άλλο δίπλα• Τα κελιά γύρω γύρω γκρεμισμένα, η βόρεια πλευρά εντελώς γκρεμισμένη, τα εντοιχισμένα «ντουλαπάκια» χάσκουν, ο περιμετρικός τοίχος με έργα αντιστήριξης, τσιμέντα και τούβλα ανάμεσα σε πέτρες και πλίνθους.

Ξεκίνησε μια προσπάθεια ανακατασκευής αλλά –όπως τουλάχιστον διαπίστωσα- έμεινε στο ξεκίνημα.

Η Μονή είναι κτίσμα του 1600 περίπου, κάποτε φιλοξενούσε περισσότερους από 60 καλόγερους σε 40 δωμάτια. Τούρκοι στρατιώτες κατάκτησαν τη Μονή και εγκατέστησαν στρατιωτικό φυλάκιο, λόγω κλεφτών και ανταρτών. Η Ι.Μ. Αγίου Δημητρίου έπαιξε μεγάλο ρόλο και στον αγώνα της απελευθέρωσης, ενώ εκεί φιλοξενήθηκε το 1767 ο Διδάσκαλος του Γένους Κοσμάς Αιτωλός. Αυτά διαβάζω σε οδηγούς στο διαδίκτυο, ΕΔΩ κι ΕΔΩ αλλά κι ΕΔΩ

Φωτογραφίες από το παρελθόν αλλά και το σήμερα τη μονής, αλιευμένες από το διαδίκτυο, στην ιστοσελίδα Βυζαντινά Μνημεία του Ν. Λάρισας .

Παλαιότερη φωτογραφία της Ι.Μ. Αγ. Δημητρίου

Γυρίζω πίσω στη διασταύρωση και στρίβω αριστερά• για την ακρίβεια κατηφορίζω. Ξαφνικά μπροστά μου ορθώνεται ο βράχος με το εκκλησάκι στην κορυφή και μια ελληνική σημαία να κυματίζει.

Σε μία στροφή, νερό τρεχούμενο ...διασταυρώνει το δρόμο. Σταματώ και εφοδιάζομαι.

Κάνω τον κύκλο του βράχου αναζητώντας την είσοδο.

Μια μικρή πεταμένη πινακίδα μου δείχνει τον δρόμο. ...Θυμίζει αλλά και μυρίζει εγκατάλειψη!

Μονοπάτι μέσα από βάτα, «περπατημένο» από κατσίκια με …ανεβάζουν.

Μια μικρή στάση σ’ ένα μικρό εικονοστάσι, ευκαιρία για φωτογραφίες.

Ανεβαίνω, φωτογραφίζω στη διαδρομή και μετά από 8 λεπτά φτάνω στην κορυφή.

Ένα εκκλησάκι, περιποιημένο, κάτασπρο. Η εντοιχισμένη πινακίδα με ενημερώνει σχετικά.

Ανοίγω και φωτογραφίζω. Μην περιμένετε κάτι το εντυπωσιακό ή τα …αρχαίο.

Η θέα από το βράχο εντυπωσιακή αλλά και τρομακτική. Δεσπόζει της περιοχής.

Σε κύκλο φαίνεται η θέση του αυτοκινήτου μου και δίπλα η πινακίδα-μονοπάτι

Το εκκλησάκι της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρα

κατακόρυφη άποψη από το βράχο

'Ενα άλογο, αμέριμνο βόσκει, απολαμβάνοντας την ερημιά και την ησυχία του τοπίου.

Αλλά και η φύση συμμετέχει σ' αυτή την πανδαισία.

Η ώρα περνάει, ο ουρανός απειλητικός, το χωριό Τσαριτσάνη γιορτάζει την Κυριακή της Ορθοδοξίας κι εγώ επιστρέφω. Για το χωριό, για κάποια αξιοθέατα αλλά και για λίγο φαγητό.

Η χαράδρα με τον χείμαρρο που καταλήγει στον εύφορο κάμπο της περιοχής

'Αποψη της Τσαριτσάνης με την Ελασσόνα στο βάθος

Μυτιλήνη, 2009, Φεβρουάριος, 24

2009-02-25T18:02:00.014+02:00

Δευτέρα 23 Φλεβάρη και ώρα 08.20 βρίσκομαι στο αεροδρόμιο «Μακεδονίας», μέσα σε αεροπλάνο της Aegean με προορισμό τη Μυτιλήνη. Με αφορμή την Τελετή Καθομολόγησης της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών που εδρεύει στη Μυτιλήνη, τελετή ορκωμοσίας του δευτερότοκου, στην καθομιλουμένη·μια απόδραση στη μαγευτική Μυτιλήνη. Για το πήγαινε-έλα στη Μυτιλήνη πληρώσαμε μόνο 211 ευρώ/άτομο μέσα στο Φλεβάρη. Με 140,6 ευρώ/άτομο προπληρώσαμε το πήγαινε-έλα στο Λονδίνο, για το μήνα Αύγουστο. Αλλά άσε, ας μη γκρινιάξω.

Το βράδυ μια βόλτα στην παραλία αλλά καθώς ο αέρας ήταν έντονος και κρύος (κάποιοι Μυτιληνιοί λέγαν πως χιόνισε στην Τουρκία απέναντι), οδηγηθήκαμε στην Ερμού. Επίσκεψη στον Αγ. Θεράποντα και κατευθυνόμαστε προς το βόρειο λιμανάκι, με κατάληξη σε μια από τις δύο γραφικές ταβερνούλες στο τέλος της Ερμού, πριν βγει κανείς στο άλλο λιμανάκι («Κάστρο» και «Ερμής» αντίστοιχα).
Την Τρίτη μας βρήκε μια καθαρή και κρύα ημέρα, με αραιή συννεφιά, καθαρή ατμόσφαιρα και αρκετό διάστημα με ήλιο. Ιδανικά για βόλτα κατά μήκος της παραλίας και λιγοστές φωτογραφίες. Το βεβαρυμμένο πρόγραμμα της τελετής Καθομολογήσεως και τα συνακολουθούντα –φωτογράφηση, καφές, γεύμα, καφές- δεν μας επέτρεψαν για …ξεστρατίσματα. 'Ετσι, σας παραθέτω τις φωτογραφίες και κάποια μικρά σχόλια και μια ειδική παρατήρηση: υπάρχουν κάποια "κτίρια" στο λιμάνι που δε δένουν με το περιβάλλοντα χώρο. Είναι εκείνα τα κτίρια-πατάτες που φυτρώνουν σε πολλά νησιά ή/και ανάμεσα σε πολλά νεοκλασσικά. Ειδικός δεν είμαι για να αποφανθώ περί της ...αξίας τους, αλλά κοινό νου έχω. Αν δεν είναι εύκολο να κατεδαφιστούν -και γνωρίζω πως δεν είναι- μπορούν να ανασκευαστούν και μεταμορφωθούν. Το υπουργείο Αιγαίου, η Περιφέρεια Β. Αιγαίου, η Νομαρχία Λέσβου και ο Δήμος Μυτιλήνης μπορούν να χρηματοδοτήσουν ένα τέτοιο έργο. Η Μυτιλήνη το αξίζει...

Η πιο γνωστή φωτογραφία του γραφικού λιμανιού με τον τρούλο του Αγ. Θεράποντα σε πρώτο πλάνο

'Αποψη από το νότιο μέρος

Γραφική γωνιά από το εσωτερικό καφέ-μπαρ

Το βόρειο-ανατολικό τμήμα του λιμανιού με φόντο το κάστρο

Τρία όμορφα κτίρια στο λιμάνι

'Αλλη μια άποψη του νότιου τμήματος της παραλίας

Κοντινότερο πλάνο. Προσέξτε το "κτίριο" που ...καταστρέφει το πλάνο αυτό

Το εν λόγω "κτίριο" το οποίο, είτε θα έπρεπε να γκρεμιστεί είτε να "μεταμορφωθεί' σε νεοκλασσικό, να δένει με τον περιβάλλοντα χώρο

Υπάρχουν ακόμη λίγα τέτοια "κτίρια" στο λιμάνι που δεν δένουν, όπως αυτά στο κέντρο της κάτω φωτογραφίας

...και κάποια στο νότιο μέρος του λιμανιού

...το ξενοδοχείο "Σαπφώ"...

και το "Λέσβιον" στα δεξιά της φωτογραφίας

Αλλά και το "κτίριο" της Περιφέρειας Β. Αιγαίου εντελώς κακόγουστο. Ειδικά τα κτίρια στο ανατολικό μέρος και το ξενοδοχείο στη γωνία είναι σαν μύγα μεσ' το γάλα.

Το βαθειά πορτοκαλί "Ιωάννης" καθόλα έτοιμο για δραστηριότητες, περιμένη δεμένο στην προκυμαία

Σούρουπο στο λιμανάκι

και μια λεπτομέρεια στην πόρτα του κτιρίου του Δημαρχείου της πόλης

Ανατολ. Κίσσαβος, Καρίτσα, 2008, Οκτώβριος, 19

2008-11-01T17:19:00.009+02:00

Κυριακή 19 Οκτωβρίου, αφού ξυπνήσαμε, ήπιαμε καφέ και φάγαμε πρωινό, αποφασίσαμε πως …κάπου έπρεπε να πάμε. Ο καιρός δεν ήταν και ο ιδανικότερος αλλά δε θα μπορούσαμε το …μέσα. Ξεκινάμε προς Τέμπη για Πλαταμώνα αλλά λίγο πριν την έξοδο των Τεμπών και πριν τη γέφυρα, ασυναίσθητα στρίβω αριστερά. Μου ήρθε μια ιδέα, να πάμε Καρίτσα, ένα χωριό σκαρφαλωμένο στην ανατολική πλαγιά του Κισσάβου, με θέα τη …Χαλκιδική.
Περάσαμε από Ομόλιο και πριν φτάσουμε στο Στόμιο ακολουθούμε πορεία δεξιά, στη νέα διαδρομή για Καρίτσα, Αγιόκαμπο. Ο Κίσσαβος συννεφιασμένος, ο δρόμος βρεγμένος, υποδηλώνοντας πως το Σάββατο έπεσε αρκετή βροχή στην περιοχή. Μέσα από καταπράσινη διαδρομή, μετά τη Μονή του Αγ. Δημητρίου αφήνουμε τον καινούριο δρόμο για να ακολουθήσουμε τον παλαιότερο (ο οποίος επισκευάζεται με σκοπό να καταστεί πιο βατός). Πριν μπούμε στο χωριό, σταματάμε στον ξενώνα Δοχός. Ένα ωραίο πέτρινο και ξύλινο συγκρότημα που διαθέτει ελάχιστα δωμάτια, σάουνα και υδρομασάζ, εξωτερική πισίνα, ένα μικρό θεατράκι, σαλόνι για καφέ και φαγητό με παραδοσιακή κουζίνα και μιαν αξέχαστη θέα στο Αιγαίο.
Περισσότερα για τον ξενώνα Δοχός θα βρείτε ΕΔΩ.

Στο βάθος αριστερά το Δέλτα του Πηνειού και τα παράλια της Λάρισας

σύνθεση με φόντο το Αιγαίο

ξύλινο σπιτάκι για ...ψαγμένους

το μικρό θεατράκι με φόντο το Αιγαίο

κυκλάμινα

...για ιδιωτικές στιγμές

Η κουζίνα προσέφερε κρέας μαγειρεμένο με παραδοσιακό τρόπο αλλά εμείς προτιμήσαμε το φρέσκο ψαράκι σε μια από τις ψαροταβέρνες του Αγιοκάμπου.

ΒόρειΑνατολ. Εύβοια, 2008, 2-8 Αυγούστου (2ο μέρος): παραλία Χιλιαδούς

2008-10-26T22:23:00.006+02:00

Η παρέα αποφάσισε να πραγματοποίησει ένα …τάμα• επίσκεψη στην παραλία της Χιλιαδούς, το ησυχαστήριο του Θεολόγου Ψαραδέλη (ξέρετε ποιος). Τα χιλιόμετρα ήταν πολλά, η διαδρομή δύσκολη, καθότι το οδικό δίκτυο δεν είναι και το καλυτερότερο και διότι θα έπρεπε να …ανεβοκατέβουμε 2-3 βουνά, μεταξύ αυτών και της Δίρφυς. Αλλά το …τάμα βλέπετε.

Ξεκινάμε από Ροβιές (το ορμητήριό μας) και από Λίμνη, Στροφυλιά κατευθυνόμαστε προς Ψαχνά. Ευτυχώς δεν βρήκαμε κίνηση, καθημερινή γαρ και σχετικά πρωί. Η διαδρομή πευκόφυτη και πράσινη. Από Ψαχνά στρίβουμε αριστερά προς Τριάδα και Αττάλη και από κει προς Καθενούς. Πεδιάδα με χωράφια και καλλιέργειες χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Έχοντας απέναντι τη Δίρφη απειλητική, κατευθυνόμαστε προς Στενή. Το τοπίο αλλάζει, καθώς και η χλωρίδα. Φτάνουμε στο διάσελο της Δίρφης και αγναντεύουμε το Αιγαίο. Το τοπίο …τρομάζει. Από τη μια τα γυμνά βουνά, από την άλλη η πυκνή βλάστηση με έλατα και στο βάθος, μέσα από δαιδαλώδη ασφάλτινο δρόμο, η κατάληξη• η παραλία Χιλιαδούς.

Στο κόκκινο σημαδάκι η παραλία της Χιλιαδούς

Κατηφορίζοντας συναντούμε δύο χωριά, τους Στρόπωνες και τη Λάμαρη. Σε μικρά περβόλια, σε πολλά επίπεδα βλέπουμε καλλιέργειες με φασολάκια, ντομάτες. Στη Λάμαρη αγοράζουμε λίγα φρούτα και από το φούρνο μικρές προμήθειες• δε γνωρίζουμε τι θα συναντήσουμε. Συνεχίζεται η κατηφόρα ώσπου καταλήγουμε σ’ ένα φαράγγι, δίπλα σε ξεροπόταμο που μας οδηγεί στην παραλία. Το θέαμα γοητευτικό. Αποχρώσεις του γαλάζιου.

Μένουμε έκπληκτοι, κατ’ αρχάς από τον κόσμο, από τα μαγαζιά και τα σπίτια (δεν φανταζόμασταν πως θα βρίσκαμε κόσμο), τις σκηνές στην παραλία, αρκετούς ξένους και καταγάλανα νερά. Βράχια στη θάλασσα δίνουν μια ξεχωριστή νότα. Παιδιά μα και μεγάλοι, σκαρφαλώνουν για βουτιές. Σε μία τέτοια βουτιά, έπαθα ζημιά στον τένοντα (μάλλον, γιατί η διάγνωση είναι δικιά μου) και από τότε κατάλαβα πως τέρμα πια για μένα τα …extreme sports στη θάλασσα. Κι ας προκαλούν τα δροσερά νερά σαν σειρήνες!

Δυτικά της παραλίας, ανηφορίζοντας 50 μ., μια μεγάλη αλάνα, χώρος στάθμευσης με την ώρα! Προχωρώντας αντικρίζει κανείς μια άλλη, μικρότερη παραλία, καταφύγιο γυμνιστών. Να πω την αλήθεια, είδα καμιά 50 σκηνές μαζεμένες και στοιβαγμένες στο πάνω μέρος της παραλίας, τέτοιο συνωστισμό μεγαλύτερο από αυτόν της Κυψέλης ή του Παγκρατίου. Ενας τεράστιος βράχος κομμένος με ...μαχαίρι στην είσοδο της παραλίας με το μοναχικό πεύκο στην πλάτη του στην βάση του οποίου αναγράφεται πως μπαίνεις σε παραλία γυμνιστών.

Ρωτώντας, μαθαίνω πως από την παραλία των γυμνιστών και δυτικότερα περπατώντας μέσα από ένα μονοπάτι, συναντά κανείς μια άλλη μικρότερη και ομορφότερη παραλία. Δεν το τόλμησα γιατί η ώρα ήταν περασμένη και είχαμε και την επιστροφή.

φωτογραφίες δανεισμένες από τον blogger ggia

Από Ροβιές μέχρι την παραλία Χιλιαδούς, η διαδρομή μας κράτησε 2,5 ώρες. Κουραστική η επιστροφή αλλά άξιζε τον κόπο. Το …τάμα εκπληρώθηκε, άσχετα από το αν δεν είχαμε τη χαρά να συναντήσουμε τον Ψ.Θεολόγο. Μάθαμε ότι ζει εκεί, κατεβαίνει στην θάλασσα για ψάρεμα και είναι καλά. Γιατί είχαμε μια ανησυχία…..

Φυσικά από Αθήνα η διαδρομή είναι διαφορετική όπως φαίνεται στον κάτω χάρτη. Αξίζει τον κόπο ένας τέτοιος ...κόπος. Αρκεί η θάλασσα να μην είναι τρικυμιώδης, Αιγαίον πέλαγος γαρ. Εμείς τη βρήκαμε στα καλά της, ήρεμη, γαλήνια και προπάντων δροσερή.